Πρὸ δὲ τῆς παραβάσεως εἰ καὶ ἐθελότρεπτον τὸ σῶμα ἦν τοῦ Ἀδάμ, ἀλλ’ οὐκ ἐφρόνει κατὰ τοῦ πνεύματος οὔτε ὁ ὀφθαλμὸς τοῦ σώματος ἐπλανήθη πρῶτον, ὡς ἔγραψας, εἶτα ἡ ψυχή, ἀλλ’ ἡ ψυχὴ αὐτὴ ἐπλανήθη διὰ τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ σώματος. Ὁ γὰρ ὀφθαλμὸς τοῦ σώματος φῶς οὐκ ἔχει παρ’ ἑαυτῷ, ὥσπερ οὐδὲ ἡ σελήνη ἴδιον, ἀλλὰ τὸ φῶς αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ψυχῆς ἐστι τῆς τὸ σῶμα κινούσης, καθὰ καὶ τῇ σελήνῃ ἀπὸ τοῦ ἡλίου. Ἡ ψυχὴ οὖν ὡς διὰ θυρίδων τῶν αἰσθήσεων παρακύπτουσα τῶν αἰσθητῶν τε καὶ ὁρωμένων ἀντιλαμβάνεται πρῶτον καὶ οὕτω τὴν καθ’ ὁρμὴν κινεῖ τοῦ σώματος κίνησιν πρὸς τὸ αὐτῶν ἅψασθαι, ἐπειδὴ ἐκτὸς αὐτῆς νεκρόν ἐστιν εἰς πᾶσαν κίνησιν καὶ ἀκίνητον· ὥστε οὐχὶ τοῦ σώματός ἐστιν ἡ πλάνη, ἀλλὰ τῆς ψυχῆς, δι’ ἧς πρὸς τὴν πλάνην ἐκεῖνο κινεῖται. Ὁ γὰρ Ἀδὰμ ὡς ἄγγελος ἦν αὐλιζόμενος ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ τὴν τρυφὴν εἶχεν ἐν τῇ θεωρίᾳ τοῦ ὄντως ὄντος, καθὰ καὶ τῷ σοφῷ δοκεῖ Ἰωάννῃ τῷ Δαμασκηνῷ ἐν τῷ περὶ παραδείσου κεφαλαίῳ.