Ὥστε ἐκ τοῦ λόγου τούτου τοῦ θείου Δαμασκηνοῦ, τοῦτο τὸ καλὸν πόρισμα ποριζόμεθα, ὅτι οἱ μὴ ἐν Σαββάτῳ ποιοῦντες τὰ μνημόσυνα τῶν κεκοιμημένων, ἀλλ’ ἐν Κυριακῇ, ἀναιροῦσι μὲν τὸν λόγον τοῦτον τοῦ θείου Πατρός, συγχέουσι δὲ τὰ ἰδιώματα τοῦ Σαββάτου, καὶ τὰ ἰδιώματα τῆς Κυριακῆς, καθ’ ὅτι, κατὰ μὲν τὸ Σάββατον, ἧτον ἐν τῷ ᾅδῃ ἡ θεοϋπόστατος τοῦ Σωτῆρος ψυχή, τὰς ἐν τῷ ᾅδῃ ψυχὰς λυτρουμένη· κατὰ τὴν Κυριακὴν δέ, ἦτον ἔξω τοῦ ᾅδου, ἡνωμένη τῷ ὑπ’ αὐτῆς καὶ τῆς αὐτῇ ἡνωμένης καθ’ ὑπόστασιν Θεότητος ζωοποιηθέντι καὶ ἀναστηθέντι σώματι· ἀποφαίνεται γὰρ τοῦτο τὸ γενικὸν ἀξίωμα ὁ μέγας Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, ὅτι δὲν πρέπει νὰ συγχέουν τινὲς τὰ Ἱερὰ Σύμβολα, διατὶ συγχέουν ἐν ταυτῷ καὶ τὰ αἴτια, καὶ τὰς δυνάμεις, καὶ τάξεις, ὧν εἰσι σύμβολα· ἀλλὰ πρέπει νὰ φυλάττουν αὐτὰ ἀσύγχυτα, καὶ κατάλληλα μὲ τὰ τούτων αἴτια· οὕτω γὰρ ἐπὶ λέξεως φράζει: «οὐχ’ ὡς ἔτυχε χρὴ τὰ Ἱερὰ Σύμβολα φύρειν· ἀλλὰ προσηκόντως αὐτὰ ταῖς αἰτίαις, ἢ ταῖς ὑπάρξεσιν, ἢ ταῖς δυνάμεσιν, ἢ ταῖς τάξεσιν, ἢ ταῖς ἀξίαις ἀναπτύσσειν, ὧν καὶ ἔστιν ἐκφαντορικὰ συνθήματα».