Καὶ διὰ νὰ ἐξηγήσω τοῦτο σαφέστερον, οἱ Δαίμονες, κᾂν καὶ φαίνωνται ἔξωθεν ὅτι πιστεύουσιν, ἔσωθεν ὅμως εἰσὶν ἄπιστοι· κᾂν φαίνωνται ἔξωθεν ὅτι μαρτυροῦσι τὴν ἀλήθειαν, ἀλλ’ ἔσωθεν ταύτην ἀρνοῦνται καὶ ψεύδονται· κᾂν φαίνωνται ἔξωθεν ὅτι χαίρουσιν, ἀλλ’ ἔσωθεν λυποῦνται· κᾂν φαίνωνται ἔξωθεν ὅτι ὑποτάσσονται καὶ ὑπακούουν, ἀλλ’ ἔσωθεν εἶναι ἀνυπότακτοι καὶ παρήκοοι· κᾂν ἔξωθεν φαίνωνται ὅτι νικῶνται, καὶ ταπεινώνονται, ἀλλ’ ἔσωθεν εἶναι ὑπερήφανοι· ὅθεν, ἀκολούθως, οὐδὲ ἡ τοιαύτη πίστις λογίζεται αὐτοῖς εἰς δικαίωσιν, βιαία οὖσα καὶ ἀνεθέλητος, καὶ ὄχι καθὼς ἐλογίσθη τῷ Ἀβραὰμ εἰς δικαιοσύνην, ὡς γέγραπται: «ἐπίστευσε δὲ Ἀβραὰμ τῷ Θεῷ, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην»· οὐδὲ ἡ ὁμολογία αὕτη ἡ ἀκούσιος τῆς ἀληθείας, οὐδὲ ἡ στανικὴ αὕτη χαρὰ καὶ ὑποταγὴ ὠφελοῦσιν αὐτούς, ἢ συντελοῦσιν αὐτοῖς εἰς σωτηρίαν· ἀλλ’ οὐδὲ ὅλως ἀρεταί εἰσιν αὗται, ἢ λέγονται τῶν Δαιμόνων, ὡς μὴ αἱρεταὶ οὖσαι ὑπ’ αὐτῶν, τὸ γὰρ ἠναγκασμένον καὶ βίαιον, οὐκ ἀρετή· διὸ καὶ ταῦτα πάντα ποιοῦντες οἱ Δαίμονες, ἐξωτερικῶς μόνον καὶ οὐκ ἐσωτερικῶς, βιαίως καὶ οὐ θεληματικῶς, οὐδὲν ἦττόν εἰσι Δαίμονές τε καὶ κακοδαίμονες.