Τὰ πρόσωπα δὲ τῶν ζῴων τοὺς περὶ τοῦ σωτῆρος λόγους ἐμφαίνειν βούλεται. Ἡ μὲν οὖν κεφαλή, τὸν νοῦν· ἡγεμὼν γὰρ καλεῖται· τὸν δὲ ἡγεμόνα κεφαλὴν ἡ Γραφὴ καλεῖ, κατὰ τὸ γεγραμμένον, «ἀφελῶ ἐξ Ἰερουσαλὴν κεφαλὴν καὶ οὐράν», ἄρχοντα δηλαδὴ καὶ ἀρχόμενον· ἄλλωστε καὶ ὅτι ὄργανον ἡ κεφαλὴ τοῦ νοῦ· ἡ δὲ Γραφὴ πολλάκις ἀπὸ τῶν ὀργάνων καλεῖ τὰ δι’ αὐτῶν ἐνεργοῦντα. Καὶ τοίνυν ὁ Δαβίδ, «ὁ ἐτάζων καρδίας καὶ νεφρούς», τὸ θυμικὸν καὶ ἐπιθυμητικὸν δηλῶν εἶπε. Τὸ πρόσωπον δέ, τὸ φαινόμενον τοῦ νοῦ, τουτέστι τὸν λαλούμενον λόγον αἰνίττεται, ὃς φανερὸν ποιεῖ τὸν κρυπτόμενον λογισμόν, ἐπεὶ καὶ μορφή τις ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ λογισμοῦ· τυποῖ γάρ πως αὐτὸν διὰ τῶν φωνῶν καὶ σχῆμα γίνεται καὶ εἶδος αὐτῷ. Φαίνεται τοίνυν τὰ πρόσωπα τῶν ζῴων τοὺς περὶ τοῦ σωτῆρος λόγους τῶν ἀποστόλων αἰνίττεσθαι. Ἔλεγον γὰρ περὶ αὐτοῦ, ἃ ἐγίνωσκον, ἐγίνωσκον δὲ ἃ προσῆκε γινώσκειν περὶ αὐτοῦ, προσῆκε δὲ ἐκεῖνα περὶ τοῦ Κυρίου γινώσκειν ὅτι τε ἄνθρωπος ἦν. Καὶ τοῦτο τὸ τοῦ ἀνθρώπου πρόσωπον ἐδήλου καὶ ὅτι ὁ προσδοκώμενος ἐκ σπέρματος Δαβὶδ ἐπὶ ἐλευθερίᾳ τῶν ἀνθρώπων ἐλεύσεσθαι. Οὗτος ἦν καὶ τοῦτο ὁ λέων ἐδήλου· «σκύμνος γάρ, φησί, λέοντος ἐκ βλαστοῦ υἱέ μου ἀνέβης»· καὶ ὅτι βασιλεὺς ὢν ὑπὲρ τοὺς ἐπιγείους βασιλέας ἐστίν, οὗ τὸ ἀετοῦ πρόσωπον αἴνιγμα ἦν.