Τὸ γὰρ «πῦρ ἔσωθεν αὐτοῦ», τὸ φοβερὸν δηλαδὴ τῆς θεότητος, τοῦτο δὲ καὶ κύκλῳ λέγει θεάσασθαι, μάλιστα μὲν διὰ τὸ τοῦ κύκλου τὴν εἰκόνα Θεῷ πρέπουσαν εἶναι, ἔπειτα καὶ ἵνα τὰ δηλούμενα ὑπερφυᾶ εἶναι διδαχθῇ. Διὰ τοῦτο τὸ πῦρ, ὃ τὴν κατ’ εὐθεῖαν φέρεται φοράν, κύκλον γράφον ἑώρα, ἵνα μάθῃ μὴ τὰ φαινόμενα αὐτὰ δι’ ἑαυτὰ φαίνεσθαι, ἀλλὰ πρὸς ἄλλα βλέπειν καὶ ἄλλων εἰκόνας εἶναι καὶ τούτων ὑπερφυῶν. Τὸ μὲν οὖν «τοῦ ἠλέκτρου εἶδος ἀπὸ ὀσφύος» ἔβλεπε «καὶ ἕως ἐπάνω». Ἡ μὲν γὰρ πρώτη ἐπιφάνεια τοῦ σωτῆρος φιλάνθρωπος ἦν καὶ φοβερὸν οὐδὲν εἶχεν· «οὐ γὰρ ἦλθον, φησίν, ἵνα κρίνω τὸν κόσμον». «Τὸ δὲ εἶδος τοῦ πυρὸς ἀπὸ ὀσφύος καὶ ἕως κάτω», τὸ τελευταῖον δηλαδὴ μέρος. Ἡ γὰρ δευτέρα τοῦ Χριστοῦ παρουσία φοβερὰ καὶ ἀφανιστικὴ τῶν φαύλων καὶ διακριτικὴ τοῦ χείρονος καὶ τοῦ κρείττονος, ἐν ᾗ καὶ πῦρ τοῖς ἁμαρτάνουσιν ἀπειλεῖται. Καὶ ὁ μακάριος Παῦλος «φοβερὰ δέ τις, φησίν, ἐκδέχεται κρίσις, καὶ πυρὸς ζῆλος ἐσθίειν μέλλοντος τοὺς ὑπεναντίους». «Καὶ τὸ φέγγος αὐτοῦ ὡς ὅρασις τόξου». Τῆς τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους καταλλαγῆς σημεῖον τὸ τόξον, καθὼς γέγραπται, «θήσω τὸ τόξον μου ἐν τῇ νεφέλῃ καὶ ἔσται σημεῖον τῆς διαθήκης μου» καὶ «οὐ μὴ προσθήσω ἀπολέσαι πᾶσαν τὴν γῆν».