Ἐπεὶ τοίνυν οὐδὲν ἦν παρ’ ἡμῖν τῶν δεόντων εἰσενεχθῆναι καὶ τὴν φύσιν ἀναστῆναι παρ’ ἑαυτῆς ἀμήχανον ἦν, ἔτι δὲ οὐδ’ ἄλλου τῶν ὄντων ἔργον ἦν οὐδενός, ὅ γε οὐδ’ αὐτοῖς ἐξῆν τοῖς ἀγγέλοις ἢ τοῖς ἄρχουσι τῶν ἀγγέλων, αὐτὸς ὁ τοῦ Θεοῦ μονογενής, ᾧ μόνῳ καὶ τῆς ἡμετέρας ὡς ἀληθῶς ἐμέλησε σωτηρίας καὶ σῶσαι δύναμις ἦν (οὕτω γὰρ πέρα συγγνώμης ἁπάσης ἦμεν πονηροὶ καὶ οὕτω χαλεπῶς εἴχομεν τοῦ πνεύματος, ὥστε μόνης δεῖσθαι τῆς τοῦ Θεοῦ χρηστότητος βουληθῆναι καὶ τῆς δυνάμεως ἀνακαλέσασθαι δυνηθῆναι), διὰ ταῦτα τοίνυν ὁ μὴ ὄντας οἰκοδομήσας ἀνανεοῦται διεφθαρμένους, καὶ τὸ καινότατον, οὐ νεύσας, οὐδ’ ἐπιτάξας, ὥσπερ ἔπλασε τὴν ἀρχὴν καὶ τὸ πᾶν ὑπέστησε τοῦτο, ἀλλ’ οὕτω μείζονος ἠξίωσε τῆς σπουδῆς, ὥστε γενόμενος αὐτός, ὅπερ ἡμεῖς, τῆς ἰατρείας αὐτουργὸς ἦν. Καὶ τίνα τρόπον; Ἐπὶ τῆς ἑαυτοῦ σαρκὸς δέχεται πάντα ἐνεγκεῖν ἐκεῖνα καὶ τῶν ἡμῖν ὀφειλομένων ἀγώνων ἀθλητὴς ἦν καὶ τίμημα περὶ ἡμῶν δέχεται καὶ θύεται καὶ νικᾷ, τὸ μὲν ὡς κατακρίτων, τὸ δὲ ὡς ἀποκεχωρηκότων Θεοῦ, τὸ δὲ ὡς ἑκόντων ἡττηθέντων τοῦ πονηροῦ, ἵνα τῷ μὲν εὐθύνης ἀπαλλάξῃ, τῷ δὲ Θεῷ συνάψῃ διὰ τοῦ συγγενοῦς σώματος καὶ δι’ ὧν προσάγεται προσαγάγῃ, τῷ δὲ λύσῃ τὴν αἰσχύνην καὶ στεφανώσῃ.