Τοῖόν τοι Δημητρίῳ ἀντιθέῳ κλέος εὐρὺ Χριστὸς ὀλύμπιος ὤπασεν ἔκ τε δὲ δῆλον ἔθηκε βροτοῖς ἐπιχθονίοισιν, ὄφρα μετὰ πᾶσι φαείνῃ ἠύτε σείλας ἠελίοιο σεληναίῃ καὶ οὐρανοῦ τείρεσιν ἄλλοις. Πρῶτα δὲ Λοῦπον ὄτρυνε μαρτύρῳ ἧς βασιλείης κῦδος ἐγεῖραι, Λοῦπον, ὃς θεράπων μὲν ἔην Δημητρίου κυδαλίμοιο καὶ ἐφίλει μάκαρ ἔξοχον ἄλλον αὐτὰρ Χριστοῦ διὰ φίλτρα. Καὶ ὃ φίλον προτὶ ἥκατο θυμόν, ὅς γε φίλον ἴφθιμον ἑταῖρον ἐπεί κεν ἐσεῖδεν ὀφθαλμοῖς αἰχμητάων ὑπὸ χερσὶ δαμέντα, χάριν μὲν βασιλῆι, αὐτῷ δὲ πένθος ἄλαστον καὶ ἄλλοις κεδνοῖς ἑτάροισι, παρὰ γὰρ ἦν οἱ· τόφρα οἷος ἀπ’ ἄλλων ᾤμωξε μὲν πρῶτον, σιγῇ ἀκὴν στοναχίζων ἀχνύμενος πέρι κῆρι, πολλὰ δὲ δάκρυα χεύων, δακρυόεντα ἔειπε μῦθον εἰς φίλον εἰσορόων. Ὑποπάλλετο δ’ ἔνδον ὑπὸ στέρνα φίλη κραδίη, ὄσσε δὲ ἀχλὺς εἶχε τέκος ἄχεος στυγεροῖο. Ὤ μοι κύδιστε!