Ὅτι δὲ πρὸς τὸν αὐτὸν τοῦ λόγου σκοπὸν τῷ πατρὶ εὐστόχως καὶ ἡμεῖς βάλλομεν, οὐδεὶς ἄν, οἶμαι, ἀμφισβητήσειε, τοῖς πατρικοῖς αὐτοῖς τὸν νοῦν ἐπιστήσας ὅπως ποτὲ ῥήμασιν, ἐν οἷς καταλέγων τὰς διαφόρους ἐνεργείας τοῦ Πνεύματος, καὶ πρότερον εἰπὼν τὰς ἐν ταῖς οὐρανίαις δυνάμεσιν, εἶτα τὰς ἐν τοῖς πατράσι καὶ τοῖς προφήταις, ἔπειτα καὶ τὰς ἐν τοῖς Χριστοῦ μαθηταῖς, τὰς ἐν αὐτῷ Χριστῷ περιληπτικῶς μόνον παρεμφήνας διέξεισι, καὶ ταύτας τριχῆ καὶ κατὰ τρεῖς διατάξας καιρούς, τὸν πρὸ τοῦ πάθους Χριστοῦ, τὸν μετὰ τὸ πάθος καὶ τὴν ἀνάστασιν καὶ τὸν μετὰ τὴν ἀνάληψιν, τῷ πρώτῳ γνωριζομένας τῇ τῶν νόσων καὶ τῶν πνευμάτων καθάρσει καὶ τῷ μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἐμφυσήματι καὶ τελευταίῳ τῷ μερισμῷ τῶν πυρίνων γλωσσῶν· ταύτας τὸ μὲν πρῶτον ἀμυδρῶς ἐνεργῆσαι τὸ Πνεῦμά φησι, τὸ δὲ δεύτερον ἐκτυπώτερον, τὸ τρίτον δὲ τελεώτερον, οὐκέτι ἐνεργείᾳ παρὸν ὡς τὸ πρότερον, οὐσιωδῶς δὲ ὡς ἂν εἴποι τις συγγινόμενόν τε καὶ συμπολιτευόμενον.