Ἄρχομαι τοίνυν τοῦ ἐγχειρήματος οὐ σοφίᾳ θαρρήσας οἰκείᾳ, οὐδὲ τὴν θύραθεν ἐξ ἀνθρωπίνης διδασκαλίας προσγενομένην μοι φιλοτιμούμενος ἐπιδείξασθαι (οὐ γὰρ ἀγνοῶ τὴν ἑκατέρωθέν μοι προσοῦσαν ἄγνοιαν, ἔκ τε φυσικῆς ἀσθενείας, ἔκ τε γνωμικῆς ῥαθυμίας), ἀλλὰ τὸν ἐν ἀρχῇ καὶ πρὸς τὸν θεὸν καὶ θεὸν ὄντα λόγον, τὴν αὐτοσοφίαν, τὸ ἀληθινὸν φῶς τὸ φωτίζον καὶ σοφίζον τυφλοὺς ἐπικαλεσάμενος καὶ παρ’ αὐτοῦ λόγον αἰτήσας ἐν ἀνοίξει τοῦ στόματος καὶ λαβεῖν πιστεύσας κατὰ τὴν αὐτοῦ παναληθεστάτην ὑπόσχεσιν οὐ λόγον μόνον ἀλλὰ καὶ στόμα καὶ σοφίαν ἀκαταγώνιστον, ταύτῃ τοι τῇ πίστει περιφραχθείς, θαρρούντως ἤδη πρὸς τοὺς ὑπὲρ τῆς ἀληθείας λόγους χωρῶ, σαφῶς εἰδὼς ὡς οὐδὲν οἰκεῖον ἐρῶ, μᾶλλον δὲ οὐδ’ ἐρῶ ἀλλ’ ἀκούσομαι, προφητικῶς εἰπεῖν, ἅπερ ἂν ἐμοὶ λαλήσῃ ἐκεῖνος ὁ πιστὸς ἐν πᾶσι τοῖς λόγοις αὐτοῦ καὶ ὅσιος ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ, ὁ δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν, οὗ τὸ μωρὸν σοφώτερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί, καὶ ὃς τὰ τοῦ κόσμου μωρὰ ἐξελέξατο καὶ διὰ τῶν τοιούτων κατῄσχυνε τοὺς σοφούς, καὶ τὴν σοφίαν αὐτῶν, ὡς προεῖπεν, ἀπώλεσε καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν εἶναι δοκούντων ἠθέτησεν, οὗ τὰ μυστήρια ἀπὸ μὲν σοφῶν καὶ συνετῶν ἀπεκρύβη, τοῖς δὲ νηπίοις ἀπεκαλύφθη.