Ἀλλὰ σὺ μὲν οὕτως οὐδὲν ἀσφαλὲς οἶδας, οὐδὲ βέβαιον ἀποφαίνεσθαι, ὡς καὶ σαυτόν, ἐν οἷς τι βέβαιον παρορμᾷς εἰπεῖν, ἀνατρέπειν· ἐγὼ δὲ καὶ τὸν παντάπασιν ἀσφαλῆ λόγον ἤδη τε συνοπτικῶς ἐξεθέμην καὶ αὖ πλατύτερον διασαφήσω καὶ τὸ λαθόν, ὥς γε ἔοικε, καὶ διαφυγόν σε σφάλμα τῆς κατὰ σὲ τοῦ ἀλλοτρίου σφάλματος διορθώσεως, εἰς τὸ ἐμφανὲς παραστήσω. Ὁ Θεὸς Λόγος διὰ φιλανθρωπίαν γενόμενος ἄνθρωπος, ἵνα τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἀπώλεσεν ἡ παράβασις καὶ ξένον Θεοῦ πεποίηκεν, ἀνασώσηται καὶ ἑαυτῷ οἰκειώσηται· αὐτὸς ὡς μὲν ἄνθρωπος καὶ θύτης γέγονεν ὁ αὐτὸς καὶ θῦμα καὶ προσφέρων καὶ προσφερόμενος, ἐφάπαξ μὲν κατὰ τὸν τοῦ πάθους καιρὸν ἑαυτὸν προσενέγκας, εἰς δὲ τὸ διηνεκὲς καθίσας ἐν τῇ δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς ὢν ἡ δεξιὰ καὶ ὁ βραχίων ὁ ἅγιος. Οὐ γὰρ δὴ τοπικὴν ἐκεῖ καὶ σωματικὴν νοητέον τὴν δεξιάν, ἀλλ’ ὁ κατὰ τὴν οἰκονομίαν χρηματίσας ἄνθρωπος, φύσει Θεὸς ὢν ὁ αὐτὸς καὶ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Πατρός, ἐκάθισεν ἐπὶ θρόνου δόξης αὑτοῦ τε καὶ τοῦ Πατρὸς καθά φησι καὶ τὰ εὐαγγέλια πῆ μέν, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὑτοῦ, πῆ δέ, ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὑτοῦ, ἀδιάφορον ὂν οὕτως ἢ οὕτως εἰπεῖν, διὰ τὸ τὴν δόξαν κοινὴν εἶναι καὶ μίαν ἀμφοῖν.