Μονὰς γάρ, φησὶν ὁ θεολόγος Γρηγόριος, ἀπαρχῆς εἰς δυάδα κινηθεῖσα τουτέστιν ὁ Πατὴρ εἰς γέννησιν τοῦ Υἱοῦ καὶ πρόεσιν τοῦ Πνεύματος μέχρι τριάδος ἔστη· εἰς δύο δὲ αἴτια, ὁπωσοῦν διαφέροντα, τὴν αὐτὴν καὶ μίαν ὑπόστασιν ἀναφερομένην οὐδαμόθεν ἐμάθομεν, εἰ μὴ νῦν πρῶτον παρὰ τῆς καινοφωνίας ἀκούομεν, ἥτις ἐκ δυοῖν αἰτίων διαφερόντων κατὰ τὰς ὑποστατικὰς ἰδιότητας ὑφιστῶσα τὸ Πνεῦμα, οὐκ οἶδ’ ὅπως μὴ τῇ διαφορᾷ τῶν αἰτίων διαφόρους καὶ ὑποστάσεις συναπαρτίσει καὶ τομὴν ἐπαφήσει κατὰ τῆς ἀτμήτου καὶ ἑνιαίας καὶ ἁπλῆς τοῦ Πνεύματος ὑποστάσεως. μα. Πρὸς δὲ τό, Ὅτι ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται καὶ ἀναγγελεῖ ὑμῖν, παρὰ τοῦ Σωτῆρος περὶ τοῦ Πνεύματος πρὸς τοὺς Ἀποστόλους εἰρημένον, παρὰ δὲ τῶν κενολογούντων τὴν διπλῆν τοῦ Πνεύματος ἐκπόρευσιν προσφερόμενον, ὡς ἄρα τῆς ἀπὸ τοῦ Υἱοῦ λήψεως καὶ τὴν ἐξ αὐτοῦ συνεμφαινούσης ἐκπόρευσιν, ῥητέον πρῶτον μέν, ὡς, εἰ ἐξ ἐμοῦ, εἶπεν ὁ Σωτήρ, λήψεται, εἶχέ τινα πρόφασιν ἡ πλάνη, ἕτερον πάντως ἐμφαίνοντος παρ’ ἑαυτὸν πρόσωπον, ἡνωμένον μὲν αὐτῷ θεσμοῖς φυσικῆς οἰκειώσεως, διάφορον δὲ τῇ ὑποστάσει. Τίνα δ’ ἂν λέγοι ἐμὸν ὁ Υἱός, εἰ μὴ τὸν Πατέρα, ὅθεν αὐτός τε καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ εἶναι ἔχουσι καὶ πρὸς ὃν πάντα τὰ ἑαυτῶν ἀναφέρουσι καὶ παρ’ οὗ πάντα λαμβάνειν ἅττα δὴ καὶ ἔχουσι καὶ λέγονται; μβ.