Εἰ μὲν οὖν ἀνθρώπου φωναὶ τό, Ἰδού, καὶ τό, ἤδη τρεῖς ἡμέραι, καλῶς ἀπαιτεῖς καὶ κατὰ λόγον ἐν τῷ παραυτίκα τὴν ἔκβασιν· εἰ δὲ Θεοῦ, θεοπρεπῶς ἐκλαμβάνου τὴν πρόρρησιν, ἀσύμβατον τῇ κατὰ σὲ γνώσει ταύτην εἰδώς, ὁμοῦ καὶ τὸ οἰκονομικὸν εἶδος τοῦ λόγου σεπτὸν ἡγούμενος· ἐπεὶ ὅτι γε προέγνωστο τῷ Θεῷ καὶ προώριστο τοῦ μὲν Ἐζεκίου καὶ τῶν Νινευϊτῶν ἡ μετάνοια, καὶ ἡ ἐντεῦθεν ἐσομένη αὐτοῖς τῆς ἀπειλουμένης ὀργῆς ἀνοχή, τῶν δὲ Ἰσραηλιτῶν ἡ κακοθέλεια καὶ ἀπείθεια καὶ ἡ κατ’ αὐτῶν ἐντεῦθεν ἀποβησομένη ἐνδίκως ὀργή, δηλοῖ μὲν καὶ ὁ τὰ πάντα πρὶν γενέσεως αὐτῶν εἰδέναι τὸν Θεὸν ἀληθέστατα διατεινόμενος λόγος· τὸ γὰρ πρὸς Ἱερεμίαν ῥηθέν, Ὅτι πρὸ τοῦ πλασθῆναί σε ἐν κοιλίᾳ μητρός σου ἐπίσταμαί σε, λέγοιτ’ ἂν οὐδὲν ἧττον καὶ ἀληθεύοιτο καὶ πρὸς ἅπαντα· δηλοῖ δὲ αὖθις ὁ Παῦλος, Οὓς προέγνω τούτους καὶ προώρισε, λέγων. Δῆλον δ’ ἄν σοι καὶ ἀπὸ τοῦ Δευτερονομίου γένοιτο, ἐξ ὧν ὁ Θεὸς μετὰ τὰς πολλὰς ἐκείνας παρεγγυήσεις τὰς περὶ τοῦ πάσης εἰδωλοποιίας καὶ πλάνης ἀπέχεσθαι τὸν λαόν, αὐτῷ δὲ μόνῳ λατρεύειν καὶ προσανέχειν, ἐπήγαγε πρὸς Μωσῆν. Ἰδοὺ σὺ κοιμᾶσαι μετὰ τῶν πατέρων σου, καὶ ἀναστὰς ὁ λαὸς οὗτος ἐκπορνεύσει ὀπίσω Θεῶν ἀλλοτρίων. Ὡρίσατο δὲ καὶ τὴν ἑψομένην τῇ ἀπειθείᾳ τούτων ὀργήν. Καὶ ὀργισθήσομαι αὐτοῖς θυμῷ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, καὶ καταλείψω αὐτούς, καὶ τάδε καὶ τάδε πείσονται.