Ὅτι δὲ καὶ πρὸς ἰουδαϊσμὸν ἐκτρέπεται καὶ πρὸς τὴν νομικὴν ἔμπαλιν ἀνατρέχει σκιὰν καὶ τὴν τοῦ γράμματος παλαιότητα, κἀντεῦθεν τῆς ἐν χάριτι ἀληθείας καὶ τῆς καινῆς ἐν πνεύματι λατρείας ἐξοστρακίζεται, οὐκέτι ὑπόνοια, ἀλλ’ αὐτόθεν ὃ φασὶ καὶ τυφλῷ δῆλον. Ἢ γὰρ οὐ νομικὸν παράγγελμα ἐν τῷ πρώτῳ μηνί, ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ ἡμέρᾳ τοῦ μηνὸς τούτου φησὶν ἑορτὴ τῷ Κυρίῳ πάσχα· καὶ ἐν τῇ πεντεκαιδεκάτῃ ἡμέρα τοῦ μηνὸς τούτου ἑορτή. ἑπτὰ ἡμέρας ἄζυμα ἔδεσθε. Εἰ τοίνυν παλαιὸν καὶ μωσαϊκὸν τοῦτο νόμιμον, τίς ἂν ἀμφιβάλοι μὴ οὐχὶ κοινωνεῖν Ἑβραίοις τοῖς τῶν μωσαϊκῶν νόμων ἀντεχομένοις τοὺς τοῖς ἀζύμοις χρωμένους, καὶ διὰ μιᾶς ταύτης παλαιᾶς ὡς ἐκ τοῦ νόμου παρειλημμένης ζύμης πρὸς ὅλον τὸν νόμον ἀναζυμοῦσθαι, κατὰ τὸ εἰρημένον τῷ θείῳ Παύλῳ· μικρὰ ζύμη ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ· εἰ καὶ παράδοξόν πως δοκεῖ καὶ μηδὲν αἰνίγματι διαφέρει τὸ δίκην ζύμης ὑπέχειν τὸ ἄζυμον. Εἰ γὰρ καὶ ἰδικὸν τοῦτο κεκλήρωται ὄνομα ἄζυμον προσαγορευόμενον, ἀλλ’ ὅτι μέρος τῆς παλαιᾶς νομοθεσίας ἐστίν, ἣν καθόλου διὰ τὴν παλαιότητα ζύμην ὁ μέγας Παῦλος ὠνόμασεν, οὐδὲν ξένον· ἀλλὰ καὶ μάλα οἰκεῖον τὸ ζύμην καὶ τοῦτο τῷ κοινῷ κεκλεῖσθαι ὀνόματι.