Καὶ μὴν καὶ [Ὠ]ριγένης, σοφώτατος ἐν χριστιανοῖς γεγονὼς καὶ περὶ τὰς γραφὰς σπουδαιότατος, οὐδὲν ἀπώνατο τῆς σοφίας, ὥστε καθαρὰν καὶ ἄδολον διατηρῆσαι τὴν πίστιν. Καὶ ἐπὶ τὴς ἁγίας δὲ καὶ οἰκουμενικῆς πρώτης συνόδου Εὐσέβιος ὁ Καισαρείας πάντων ἐπισκόπων ἐν λόγοις ἐκράτει, ὡς ὁ θεολόγος φησὶ Γρηγόριος, καὶ τῆς ἁγίας ἐκείνης χορείας μέρος καὶ αὐτὸς ἦν· ἀλλὰ τοσαῦτα πράγματα τοῖς ἁγίοις πάρεσχε βλασφημῶν εἰς τὸ ὕψος, ὥστε ἀποροῦσι πότερον ἐκεῖνον προσήκει καλεῖν, ἀσεβῆ δογματιστὴν ἢ φιλόνεικον ἐχθρόν. Τί δ’ ἄν τις περὶ τῶν ἐν τοῖς χρόνοις ἐκείνοις φιλοσόφων λέγοι, οἵ, τὴν ἀλήθειαν ἀγνοήσαντες, Ἀρείῳ διετέλεσαν συμμαχοῦντες, καὶ διαχρόνου μόλις ἐνίοις πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἐγένετο διαβλέψαι, τῶν μαθητῶν τῶν ἁλιέων ἡγουμένων αὐτοῖς; Οὐκ ἄρα πᾶσα ἀνάγκη Λατίνους, σοφίᾳ περιρρεομένους πολλῇ, καὶ περὶ τὴν πίστιν ἐρρῶσθαι, οὕτω τῶν πραγμάτων ἀντιβοώντων.