Ἔτι, ὡς ἐν τοῖς ἄνω δέδεικται λόγοις, πολλῶν μὲν ἀναφυομένων ἀτόπων, πολλῶν δὲ ὁμολογουμένων ἀναιρουμένων ἄν τις τὸν Υἱὸν προβολέα τοῦ Πνεύματος φῇ, καὶ πασῶν τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων μεθ’ ἡμῶν ἱσταμένων κἀν τούτῳ τῷ μέρει, πῶς ἄν τις καλοίη τάξιν Υἱοῦ καὶ Πνεύματος τὴν κατὰ τὸ αἴτιον καὶ τὸ ἐξ αὐτοῦ, δι’ ἣν οὐδὲν κινδυνεύει, ὅσα γε χριστιανοῖς ὡμολόγηται, σχεδὸν σῴζεσθαι; Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἡμῶν λεγόντων καὶ ἐπὶ Υἱοῦ καὶ Πνεύματος ἀναγκαίαν εἶναι σῴζεσθαι τὴν τάξιν τὴν κατὰ τὸ αἴτιον καὶ τὸ ἐξ αὐτοῦ, ἀνάπαλιν μέντοι, ὥστε εἶναι τὸν Υἱὸν ἐκ τοῦ Πνεύματος, τί ποτε ἂν εἶπον Λατῖνοι; Πάντως ἂν ἐβόησαν περιαιρουμένης τῆς πατρικῆς ἰδιότητος, καὶ ἀταξίαν τὸ τοιοῦτον ἐκάλουν, καὶ οὐδενὸς ἂν ἐφείσαντο. Τοῦτο δὲ καὶ παρ’ ἡμῶν δίκαιοι πάντως ἂν εἶεν ἀκούειν αὐτοί, ἕως ἂν ᾖ τὸ αἴτιον καὶ ἡ ἀχρὴ καὶ τὸ πηγαῖον ἴδιον τοῦ Πατρός, ὥσπερ δῆτα καὶ τὸ ἄναρχον.