Jo 5, 19—27 Ὥστε εἰ ἃ ὁ 〈πατὴρ ποιεῖ, ταῦτα καὶ ὁ υἱὸς ποιεῖ〉 καὶ μάλιστα 〈ὁμοίως,〉 ἴσος αὐτῷ ἐστι κατὰ πάντα. τὸ δὲ ὁ 〈πατὴρ φιλεῖ τὸν υἱὸν καὶ δείκνυσιν αὐτῷ〉 καὶ 〈δείξει〉 καὶ 〈τὴν κρίσιν πᾶσαν δέδωκεν,〉 φησίν, ἵνα ἐπιστομίσῃ αὐτούς, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀντίθεος· εἰ γὰρ 〈φιλεῖ τὸν υἱόν,〉 φησίν, πῶς ἂν ἐφίλει τὸν πολέμιον; πῶς δὲ συνεχώρει καὶ οὐ μόνον συγχωρεῖ, ἀλλὰ 〈καὶ δείκνυσιν αὐτῷ〉 τὰ αὐτὰ ποιεῖν ὥσπερ ἐφηδόμενος τοῖς ἔργοις αὐτοῦ; πῶς δὲ καὶ πᾶσαν αὐτῷ ἐνεχείριζε τὴν 〈ἐξουσίαν;〉 ἄλλως τε δέ· ὥσπερ ὅτ᾽ ἂν λέγῃ, ὅτι πᾶσαν 〈αὐτῷ ἔδωκεν〉 τὴν 〈ἐξουσίαν〉 ἤτοι 〈τὴν κρίσιν,〉 οὐχ αὑτὸν ἐξίστησι τῆς ἐξουσίας, ἀλλ᾽ εἰς τιμὴν λέγει τοῦτο τοῦ υἱοῦ· οὕτω γὰρ εἰώθασιν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τιμᾶν τὸν ἔχοντα τὴν 〈ἐξουσίαν〉 τοῦ τιμωρεῖσθαι καὶ σῴζειν. ὥσπερ οὖν ἐπὶ τιμῇ τοῦτο εἴρηκεν τοῦ υἱοῦ κατὰ τὸν ἀνθρώπινον λογισμόν, οὕτω καὶ τὸ 〈ἔδωκεν〉 ἐπὶ τιμῇ εἴρηται τοῦ πατρός· 〈τιμῶσι〉 γὰρ καὶ τὸν διδόντα τὴν 〈ἐξουσίαν.〉 ἂν μὲν οὖν εἶπεν, ὅτι 〈πᾶσαν τὴν κρίσιν〉 ἔχει ὁ υἱός, ὁ 〈γὰρ πατὴρ οὐ κρίνει οὐδένα,〉 παρέσχεν ἂν ὑπόνοιαν, ὅτι αὐτὸς ἐξέστη τῆς ἐξουσίας. διὰ τοῦτο δὲ τίθησι τὸ 〈ἔδωκεν,〉 ἵνα καὶ 〈τὸν υἱὸν〉 καὶ 〈τὸν πατέρα ὁμοίως〉 τιμήσῃ, τὸν μὲν ὡς δόντα, τὸν δὲ ὡς πᾶσαν εἰληφότα. πάλιν εἰ εἰπὼν τὸ 〈ἔδωκεν〉 οὐκ ἐπήγαγε τὸ 〈πᾶσαν,〉 ἀλλ᾽ εἶπε μετασχεῖν 〈ἔδωκε〉 τῆς ἐξουσίας, ἐταπείνου τὸ ἀξίωμα τοῦ υἱοῦ.