Ἀλλ’ ὦ λόγε θεοῦ καὶ θεέ, ὁ σάρκα δι’ ἐμὲ τὴν ἐμὴν προσλαβὼν καὶ ἄνθρωπος χρηματίσας ἀψευδῶς, ὥσπερ θεὸς ἀληθῶς, ὁ ἐκ δύο φύσεων καὶ ἐν δυσὶ γνωριζόμενός τε καὶ θεολογούμενος, καὶ τούτων ἑκατέραν ἐν ἑαυτῷ ἀσυγχύτως τε καὶ ἀναλλοιώτως λαμπροῖς τοῖς ἔργοις ἐπιδεικνύμενος καὶ τοῖς διαφόροις συνέχων αὐτὰς ἐν τῇ καθ’ ὑπόστασιν ἑνώσει καὶ συντηρῶν ἰδιώμασιν, ἡ πηγὴ τῆς φιλανθρωπίας ἡ ἀκένωτος, ὁ ποταμὸς τοῦ ἐλέους· ὁ ἀένναος, τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν τὸ ἁλλόμενον εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἡ τὰ ὑπερουράνια καὶ οὐράνια καὶ ἐπίγεια πληροῦσα πρόνοια καὶ πρὸς οὗ μὴ ἔστιν ἄμεινον διακυβερνῶσα πάντα καὶ διεξάγουσα, ὁ εἰπών, ‘καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης, κἀκεῖνά με δεῖ ἀγαγεῖν καὶ τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσι καὶ γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν’, αὐτός, ὦ δέσποτα, τὸν φωτισμὸν τῆς σῆς ἐπιγνώσεως καὶ καθαρᾶς λατρείας ἐναύγασον καὶ τῷ ἡμετέρῳ φίλῳ καὶ συγγενεῖ· μηδὲ γένοιτο αὐτὸν ταῖς εἰρημέναις εὐθύναις καὶ αἰτίαις ὑποπεσεῖν, μηδὲ σκυθρωπὸν καὶ πικρὸν καὶ ἀπαράκλητον δακρύουσιν ὄμμασι τῷ ἐκεῖθεν παρεστάναι κριτηρίῳ, ἀλλ’ εἴη μὲν τὰ ὀρθὰ τῆς ἐκκλησίας δόγματα συμφρονεῖν ἀναφέρων, εἴη δὲ καὶ τὸν βίον τῇ τῶν ὀρθῶν δογμάτων συνδιατιθέμενος καὶ συγκαταρτιζόμενος ἀκριβείᾳ, πάσης μὲν ἀνθρωπίνης ἐπιβουλῆς τὰς λαβὰς διαφεύγων καὶ δεικνύμενος κρείττων, πάσας δὲ μεθοδείας τοῦ ἐχθροῦ καταβάλλων τε καὶ ἀποσκευαζόμενος καὶ καθορώμενος ὑπεράνω καὶ σὺν ἡμῖν τῆς οὐρανίου καὶ ἀτελευτήτου καταξιούμενος βασιλείας.