ἐντεῦθεν· καὶ γὰρ πρῶτον μὲν ὤφθη τῇ Μαρίᾳ ἐν τῷ μνήματι καὶ ταῖς ἄλλαις γυναιξίν, ὥσπερ καὶ Ἡσαΐας προαναφωνεῖ, καλῶν τὰς γυναῖκας καὶ λέγων ‘γυναῖκες ἐρχόβʹγʹ μεναι ἀπὸ θέας, δεῦτε ἀναγγείλατε ἡμῖν’· ἔπειτα ὤφθη Πέτρῳ· εἶτα τοῖς περὶ Κλεώπαν, εἴς τε τὴν ὁδὸν ἀπιοῦσιν αὐτοῖς εἰς Ἐμμαούμ, κἂν οὔπω συνίεσαν ἐκεῖνοι, καὶ ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου ὅτε ἐφανέρωσεν αὐδʹ τοῖς ἑαυτόν· εἶτα τοῖς δέκα μὴ παρόντος Θωμᾶ, ‘οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ εʹ ἐκείνῃ’· εἶτα τοῖς ἕνδεκα καὶ αὐτοῦ παρόντος Θωμᾶ καὶ συναριθμουμέϛʹ νου· εἶτα ὁμοῦ ἐπάνω πεντακοσίοις ἀδελφοῖς, ὡς ἐπισημαίνεται Παῦλος, ζʹ ἐφάπαξ, ὅτι ‘καὶ αὐτῶν οἱ πλείους μένουσιν ἕως ἄρτι’· ἔτι δὲ Ἰακώβῳ, καὶ τοῦτο Παῦλος διδάσκει, οὐχὶ μόνον τοῖς δώδεκα· καὶ γὰρ προλαβὼν εἶπεν, ‘ὤφθη Κηφᾷ, εἶτα τοῖς ἕνδεκα’, καὶ οὕτως ἐπήγαγεν’ τοῖς ἀποστόηʹ λοις’· εἶτα τοῖς ἑπτὰ ἐπὶ τῆς θαλάσσης τῆς Τιβεριάδος, τοῦτ’ ἔστιν Πέτρῳ καὶ Θωμᾷ καὶ Ναθαναήλ, Ἰακώβῳ καὶ Ἰωάννῃ, καὶ ἄλλοις δύο τῶν θʹ μαθητῶν αὐτοῦ· εἶτα ‘τοῖς ἀποστόλοις πᾶσιν’, τοῦτ’ ἔστιν τοῖς ἑβδομήιʹ κοντα· εἶτα ‘εἰς τὸ ὄρος τῆς Γαλιλαίας, οὗ ἐτάξατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς’· ιαʹ καὶ εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ὅτε καὶ ἡ ἀνάληψις.