εἰ μὲν γὰρ συνῆκας, οὐ δεῖ τὴν σύνεσιν μαλακίζεσθαι, εἰ δὲ μή, πάλιν λέγειν τὰ δοκοῦντα ἐμποδών ἐστιν, ὡς ὁρᾷς, οὐδέν. —Θαυμάζω πῶς ὁ αὐτὸς λόγος ἄλλως μὲν σχηματιζόμενος πολλὰς γονὰς ἐδίδου λαβῆς, ὑπὸ δὲ σοῦ νυνὶ προαχθεὶς ἀπηλλαγμένος πάντων ἐκείνων ἐδείχθη περιφανῶς· καὶ οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ δοκεῖ τὸ παρὰ σοῦ κηρυττόμενον ἄγειν εἰς πειθώ. —Οὐκ ἐπὶ τῆς εἰρημένης θέσεώς ἐστιν, ὦ βέλτιστε, μόνης τοῦτο κατιδεῖν, ἀλλὰ καὶ ἐπ’ ἄλλων πολλῶν τὸ σχῆμα τοῦ λόγου καὶ ἡ προαγωγὴ κακουργουμένη μὲν εἰς ἀπορίαν περιτρέπεται, κατ’ εὐθὺ δὲ προτεινομένη τὸ οἰκεῖον διασῴζει, καὶ διαφυλάττει τὸ ἀξίωμα. —Οἷον τί; —Ἐῶ μέν, εἰ βούλει, τὰ πόρρω· ἀλλ’ ἐκεῖνο ῥητέον, ὃ καὶ αὐτὸ μετὰ τῆς προειρημένης ἀποδείξεως τῆς χλεύης γέγονεν κοινωνόν. —Τὸ ποῖον λέγεις; —Οὐκ ἐρῶ πάλιν, ‘ἆρά γε γόνιμος ὁ θεός, ἢ οὔ; ’, ἵνα μὴ τὸ γόνιμον ἀφελὼν τοῦ υἱοῦ συναφέλῃς καὶ τὴν θεότητα, ἢ διδοὺς πολυθεΐας ἡμῖν διαπλέξῃς σειράν. ἀλλ’ οὕτω πως ἐροίμην ἄν· πότερον τὸ θεῖον—ἐῶ δὲ νῦν τοὺς ὕμνους, οὓς ἡ μακαρία φύσις ἐκείνη βιάζεται λέγειν—ἀλλ’ οὖν τὸ θεῖον πότερόν ἐστιν γεννητικόν, ἢ τῆς δυνάμεως ἀφῄρηται ταύτης;