Ἀλλ’ ὁ μὲν εὐσχήμων Ἰωσήφ, τῷ καινῷ μνημείῳ τὸν καινὸν νεκρὸν καὶ κενοῦντα τοὺς τάφους ἐνθείς, τὸν καινὸν ἡμῶν τῆς ἀναστάσεως ἐγκαινίζει θάλαμον καὶ τοῦ τάφου τὸ στόμα λίθῳ μεγάλῳ περιστομώσας πενθῶν ἀπῄει καὶ ποτνιώμενος, ἡ δὲ τῶν Ἰουδαίων μιαιφόνος ὁρμὴ εἰς ἄλλην κατὰ τοῦ Σωτῆρος ἐπήρειαν παροξύνεται καὶ πρὸς ἄλλην ὕβριν ἀνάπτεται· ἐπὶ μὲν γὰρ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ἔστιν ὁρᾶν, ἐπειδὰν τιμωρίαν ὅσην βούλωνται παρὰ τῶν ὑπ’ ὀργὴν πεσόντων λάβωσιν, ὡς ἐξημεροῦσί τε τὸ θυμούμενον, λυομένου τοῦ πάθους τῇ πληρώσει τοῦ θελήματος, καὶ πολλάκις πρὸς ἔλεον μεταβάλλονται· τὸ δέ γε τῶν Ἰουδαίων ἔθνος τοῖς τῶν προφητῶν καὶ ἁγίων ἐπιτετριμμένον αἵμασιν οὐκ οἶδε κόρον ἔχειν τῆς ὀργῆς, οὐδ’ ἂν ὁ τελευταῖος αὐτοῖς τῆς ἀντιλυπήσεως τρόπος εἰς πρᾶξιν συγχωρηθείη, τὸ τοῦ φόνου μίασμα· ὁρᾶν γάρ ἐστι καὶ νῦν αὐτῶν τὴν τῆς μοχθηρίας ὑπερβολὴν καὶ ὠμότητα· μετὰ τὸν μυκτηρισμόν, τὸν χλευασμόν, μετὰ τὰ ῥαπίσματα, τὰ ἐμπτύσματα, μετὰ τὰς κολαφίσεις, τὰς τῶν χειρῶν διατρήσεις, τὰς τῶν ποδῶν διαπερονήσεις, μετὰ τὸν σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον καὶ τὸν ἐξ ἀνθρώπων, ὡς αὐτοῖς ἐδόκει, τοῦ Σωτῆρος ἀφανισμόν, μετὰ ταῦτα πάντα ἐπ’ ἄλλην ἀρχὴν ἀπονοίας ἀνατρέχουσι καὶ ἄλλον ἀναρριπίζουσι κατὰ τοῦ δεσπότου πόλεμον καὶ οὐδ’ ὑπὲρ αὐτῶν κειμένῳ σπένδονται, ἀλλὰ προσέρχονται τῷ Πιλάτῳ καὶ κατὰ τοῦ τεθνηκότος ἐπιμαίνονται καὶ φωνὰς ἀξίας τῆς αὑτῶν θεομάχου καὶ γνώμης καὶ γλώσσης ἀφιᾶσι.