Ταῦτα οὔτε ᾔδειν, πανάγιε Βασιλεῦ, οὔτε ἐν ἐπιθυμίᾳ τούτων ποτὲ γέγονα, οὔτε ᾐτησάμην τι ἐκ τούτων λαβεῖν παρὰ σοῦ, ἀλλ’ ἢ τῶν ἁμαρτιῶν μου μιμνησκόμενος, τὴν ἐκείνων συγχώρησιν μόνον ἐζήτουν καὶ μεσίτην καὶ πρεσβευτὴν εὑρεῖν, ὡς ἄνωθεν εἶπον, Δέσποτα, ἐπεθύμησα, ἵνα διὰ τῆς ἐκείνου ἐντεύξεως καὶ τῆς πρὸς ἐκεῖνόν μου δουλώσεως κἂν ἐν τῷ μέλλοντι εὕροιμι τῶν πολλῶν μου ἁμαρτημάτων τὴν ἄφεσιν. Ὡς δὲ ἤκουον ὁμοθυμαδὸν ἅπαντας λέγοντας μὴ εἶναι τοιοῦτον ἐπὶ τῆς γῆς ἄρτι ἅγιον, εἰς πλείονα λύπην ἔπιπτον. Πλὴν ὅμως οὐδέποτε τοῦτο ἐπίστευσα, ἀλλὰ πρὸς τοὺς τοιούτους ἀπεκρινάμην, Δέσποτα Χριστέ, καθὼς οἶδας, καὶ ἔλεγον· «Κύριέ μου, ἐλέησον. Καὶ τοσοῦτον ὁ διάβολος τοῦ Δεσπότου Θεοῦ ἐγένετο δυνατώτερος, ἵνα πάντας ἐφελκύσῃ πρὸς ἑαυτὸν καὶ εἰς τὴν αὐτοῦ μερίδα ποιήσηται, ὥστε μὴ καταληφθῆναί τινα εἰς τὸ μέρος τοῦ Θεοῦ;» Διὰ τοῦτο, ὡς οἶμαι, φιλάνθρωπε Βασιλεῦ, ἐν τῷ τοῦ βίου σκότει καὶ ἐν μέσῳ τῶν κακῶν καθημένῳ μοι τὸ φῶς σου τὸ ἅγιον ἔλαμψας καὶ ἐν αὐτῷ τὸν σόν μοι καθυπέδειξας ἅγιον. Καὶ ὃν τρόπον ἐπὶ τοῦ δούλου σου Παύλου ἐποίησας, διώκοντά σε καλέσας αὐτὸν διὰ τῆς θεϊκῆς ἐμφανείας σου —καὶ γὰρ ἐκείνου θεασαμένου σε καὶ εἰπόντος· «Τίς εἶ;» οὐκ εἶπας· «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.