Τίς ἐδιδάχθη τηλικαύτην μεγαλουργίαν; Θαῦμα ἐν θαύματι. Λιπαρεῖ γὰρ οἷον εἰ ἡ φερώνυμος νῆσος, τοιαῦτα τυχὸν πρὸς αὐτὸν ἀλαλήτοις φωναῖς ἐπιβοῶσα: «Δεῦρο πρός με τὴν πτωχεύουσαν, ὁ τρισόλβιος θησαυρὸς τοῦ παναγίου πνεύματος, δεῦρο πρός με τὴν ἀγέραστον, ὁ πολυτίμητος μαργαρίτης, δεῦρο πρός με τὴν δυσωπήτριαν, ὁ παρ’ ἄλλων ἀποπεμφθεὶς ἀνομώτατα· ἐνοικίσθητί μοι, καὶ πολυοικισθήσομαι· πολιούχησόν με, καὶ πολυανθρωπισθήσομαι· ὀνοματίσθητί μοι, καὶ πανταχοῦ ἐξηχηθήσομαι· εἰ ἄλλοι σε τὸν φωστῆρα ἀπώσαντο, ἀλλ’ ἐγώ σου τοῦ φάους ἐφίεμαι ἡ στυγνάζουσα· εἰ ἄλλοι σου τῆς τραπέζης τῶν ζώντων λογίων ἀπολελαύκασιν, ἀλλ’ ἐγώ σου τῶν λειψάνων ὡς κυνάριον ψικίσασθαι γλίχομαι.» Πρὸς ταῦτα ὥσπερ τινὰς δορυφόρους ἄλλον ἀλλαχοῦ τῶν μαρτύρων εἰς τοὐπίσω παραπεμψάμενος ὁ Ἀπόστολος, ὃν μὲν Παπῖνον τοὔνομα εἰς Μυλὰς τὴν πόλιν Σικελίας, ὃν δὲ ἐν Μεσίνῃ Λουκιανὸν τῇ κλήσει, ἑκατέρους δὲ ἐπαποστείλας ἐν τῇ Καλαβρίτιδι γαίᾳ, Γρηγόριον μὲν ἐν Κολύμνῃ τῇ πόλει, Ἀκάκιον δὲ εἰς Χάλας καλουμένην, ὡς ἂν ἕκαστος ἐν ἑκάστῃ εἴη προασπιστὴς τῶν οἰκητόρων, οἵπερ καὶ μέχρι τήμερον διαλάμπουσι ταῖς ἐπικουρίαις· αὐτὸς ὡς ἄν τις βασιλεὺς οἴκοι ἀναπαύλης μεταληψόμενος, προσώρμησεν τῇ καλούσῃ· ὑπεδέχθη περιφανῶς πολλοῖς λαμπτῆρσιν, εὐωδίαις τε καὶ ὑμνολογίαις, ἁπάντων τῶν ἐκεῖσε ὑπαντησάντων ἐν ἀγαλλιάσει.