Τοίνυν ταῦτα κατανοοῦντες καὶ κατασκοποῦντες, οὐ ταχὺ, ἀδελφοί μου, ἁμαρτήσομεν, κἂν ἐγὼ ὀλισθαίνω ἀεί. Ἀλλ’ εἰ καὶ πέσωμεν, θᾶττον ἀναστησόμεθα. Τίς γὰρ οὕτω ταῦτα ἐννοεῖν ἔχων δύνατ’ ἂν φιληδονεῖν, ἢ μαλακίζεσθαι, ἢ ἐξογκοῦσθαι δι’ ὑπερηφανίας, ἢ τραχύνεσθαι διὰ κενοδοξίας, ἢ ἀφηνιάζειν, ἢ ἀπολακτίζειν, ἢ ἀποκόπτεσθαι ἀδελφότητος, ἢ ἀεργεῖν, ἢ πολϋυπνεῖν, ἢ καταγαστρίζεσθαι, ἢ παῤῥησιάζεσθαι, ἢ γελωτοποιεῖν, ἢ μυθολαλεῖν, ἤ τι ἄλλο τῶν ἀπεπευκταίων; Οὐχὶ δὲ μᾶλλον κατανύσσεσθαι, καταθρηνεῖν τε καὶ κατακόπτεσθαι, προσεύχεσθαι καὶ κατακαίειν τὴν καρδίαν δι’ ἀγάπης θεοῦ· ταπεινοῦσθαι καὶ ὑποτάσσεσθαι, ἐργάζεσθαι καὶ τὰ τῶν ἄλλων βάρη ἀναπληροῦν, σιωπᾷν καὶ εὐκαταστατεῖν, πρὸς πάντων εἶναι καλὸν καὶ εὐκατάρτιστον.