Ἐπειδὰν οὖν προσβάλῃ ὁ ἐχθρὸς ἢ καὶ τρώσῃ ἐξ ἀπροσεξίας ἐνιεὶς τὸ βέλος τῆς ἐπιθυμίας ἐν τῇ καρδίᾳ, εὐθὺς χρησώμεθα τῇ προσευχῇ, καὶ φεύξεται ἀφ’ ἡμῶν· δακρύσωμεν, καὶ ἔσβεσται ὁ ἄνθραξ τῆς πλάνης· ταπεινωθῶμεν, καὶ ὑψώσει ἡμᾶς ὁ Κύριος. Καὶ μακάριος ὁ ἑαυτὸν ἐκβιαζόμενος καθ’ ἑκάστην ἐν τῷ ἔργῳ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὑποφέρων τὰ δυσχερῆ τῆς ὑποταγῆς, —ὑποταγὴ γὰρ τῶν μεγίστων ἡ ἄθλησις, —ὁ συντηρῶν τὴν ἁγνείαν ἀδιάφθορον, ὃς ἐπὶ τέλει τῶν ἀγώνων ἐρχόμενος σὺν πάσῃ θυμηδίᾳ καὶ ἡδονῇ ἀνεκλαλήτῳ ἀποχωρήσει τῶν ἐνθένδε, «Ἀπὸ ἀκοῆς πονηρᾶς» μὴ φοβούμενος, καθὼς ᾄδει ὁ ἅγιος Δαυίδ. Οὐχ ὁρῶμεν τοὺς ἀριστεύοντας ἐν τοῖς πολέμοις, πῶς ὑποστρέφουσι μετὰ χαρᾶς καὶ θυμηδίας εἰς τὰ οἰκεῖα, ὑποδεικνύντες τὰ σύμβολα τῆς μάχης καὶ τῆς νίκης; Οὕτω λογιζώμεθα ἐπὶ τοῦ ἀριστεύσαντος ἐν τῷ ἀοράτῳ πολέμῳ καὶ διηγωνισμένου τὸν καλὸν ἀγῶνα, ὅτι ἐμφανισθήσεται ἐν τῇ μεγάλῃ πόλει περιφανῶς, «ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεὸς,» καὶ ὑπ’ ἀγγέλων εὐφημηθήσεται, καὶ ὑπὸ τοῦ Κυρίου στεφανωθήσεται, τὰς αἰωνίους ἀναπαύσεις κληρωσάμενος· ἐφ’ ἃς καὶ ἡμεῖς φθάσαι καταξιωθείημεν, χάριτι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾧ ἡ δόξα, καὶ τὸ κράτος, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.