Εἰ δὲ μὴ καλῶς τοῖς δοθεῖσιν ἔνιοι ἀποχρώμεθα, ὁ τυφλὸς μὴ αἰτιάσθω τὸν ἥλιον, μηδ’ ὁ σπάδων ἐγκαλείτω τῇ γυναικὶ στείρωσιν, μηδὲ τῇ Πινδάρου λύρᾳ τὸ ἀπηχὲς ὁ ἐκμελής τε καὶ ἄρρυθμος. Πολλοὶ μὲν γὰρ πολλοὶ τῆς εὐεργεσίας καὶ ᾔσθοντο καὶ ἀπέλαυσαν, οἱ μὲν ἐκ τῆς ἀγριελαίου ἐγκεντρισθέντες εἰς καλλιέλαιον, οἱ δ’ εὐθὺς καλλιέλαιοι φυτευθέντες καὶ μηδὲ ῥίζαν ὅλως πικρίας ὑποδεξάμενοι, ὧν καὶ ὁ καρπὸς εὐγενὴς καὶ οἷος πληροῦν στόμα ἔσθοντος, οὐκ ἐκλελυμένος, οὐδὲ τὸ πᾶν γλυκάζων, οὒ μὰ τοὺς τῶν παλαιῶν λόγους καὶ τοὺς χαρακτῆρας οὕς μοι παρέδοσαν, ἀλλ’ εὖ κεκραμένος καὶ πολλὴν ἐπιδεικνύμενος τὴν ὑγίειαν· οἱ δὲ μένουσιν ὡς τὸ ἀπ’ ἀρχῆς, οὔτε τὸν λόγον οὔτε τὸ ἦθος ἐκποιησάμενοι, ἀλλὰ καταργοῦσι μὲν τὴν χώραν καὶ εἰσὶ γεωργούμενοι ἀγεώργητοι, πλὴν ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων ὅσους ἂν δύνωνται φθείρουσι.