Ἄλλοτε τοῦ πατρὸς συνάμα τοῖς ἀδελφοῖς ἐξιόντος πρὸς τὸ θερίσαι τὰς χώρας καὶ νόσῳ συσχεθέντος ῥίγους καὶ ὑποστρέψαντος, ὁ δηλωθεὶς Θεόδωρος, ὑπηρετούμενος ὢν αὐτῷ, τρίχινον ἐπέθηκε τούτῳ περίβλημα· τοῦ δὲ σφόδρα ἐπὶ τούτῳ ἀνιαθέντος καὶ ψίαθον μᾶλλον αἰτήσαντος ὥσπερ εἴθιστο, ὁ καλὸς ὑπηρέτης καὶ τοῦτο πεποίηκε. Καί ποτε δὲ πάλιν φοίνικας αὐτῷ κομίσας φαγεῖν, ἐκεῖνος· «Ἐπελάθου, Θεόδωρε, πρὸς αὐτὸν ἔφη, τῶν νοσούντων ἀδελφῶν καὶ ἡμῖν τὰ ἐκείνων ἐκόμισας· καὶ ποῦ τοῦτο δικαιοκρισίας ἐστί;» Καὶ γὰρ ἦν ἀγαθὸς περὶ τοὺς ἀρρώστους καὶ συμπαθέστατος, ἀλλὰ καὶ ψυχῶν οἰκονόμος ἄριστος. Ἐπιτάττοντος γὰρ τῷ Θεοδώρῳ τινὰ πράττειν δουλείαν καὶ καλῶς ἐκείνου ταύτην τελοῦντος, αὐτὸς ἐφιστάμενος μέμψιν ἐπῆγε τῷ ἔργῳ καὶ πρὸς ἑτέραν πάλιν αὐτὸν μεθίστα, ἀλλὰ καὶ ταύτην μὴ προσηκόντως τελεῖσθαι φάσκων ἐπετίμα τούτῳ, τὸ δοκίμιον αὐτῷ τῆς ὑποταγῆς ἐργαζόμενος.