Λιμοῦ δέ ποτε γενομένου καὶ τῶν ἀδελφῶν μὴ ἐχόντων ὅ τι καὶ φάγοιεν, εἷς τις αὐτῶν ἑκατὸν εἰληφὼς νομίσματα πρὸς ἐξώνησιν ἀπεδήμησε σίτου. Πόλιν οὖν Ἑρμωθεὶμ καλουμένην κατειληφὼς σῖτον ἐπρίατο παρά τινος φιλοθέου διὰ θαύματος ποιουμένου τὸν μέγαν Παχώμιον, σῖτον δημόσιον ἐμπεπιστευμένον ἐκείνῳ· ἐπρίατο δὲ τοῦτον ἀρτάβας τρισκαίδεκα τῷ νομίσματι, πέντε τηνικαῦτα πιπρασκομένου κατὰ τὴν Αἴγυπτον· οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἑτέρων ἑκατὸν νομισμάτων ὁ θεοφιλὴς ἐκεῖνος ἀνὴρ τούτῳ παρέσχετο σῖτον, ἐφ’ ᾧ ταῦτα τῆς μονῆς εὐπορούσης πρὸς αὐτὸν ἀποδώσει. Τῶν τοσούτων οὖν νομισμάτων τὸν σῖτον ὁ μοναχὸς λαβὼν ἐπάνεισι διὰ πλοίου. Μανθάνει τοῦτο Παχώμιος ὡς εὐώνως ὁ σῖτος ἐξώνητο, ὡς ὑπὲρ τὴν διδομένην τιμὴν ἡ ποσότης· καὶ ὀργὴν ὀργίζεται κατὰ τοῦ κομίσαντος λίαν ὅτι μεγάλην· «Δεδουλῶσθαι, λέγων, ἡμᾶς χάριν τροφῆς πεποίηκας καὶ ὑποχρέους γενέσθαι, καὶ ταῦτα μετὰ πολλῆς ἀδικίας· πέντε γὰρ ἀρτάβας τῷ νομίσματι σίτου πρίασθαι δέον ὥσπερ δὴ καὶ πέπρατο, ἵνα τί, φησίν, αὐτὸς τρισκαίδεκα τοῦτον ἔλαβες καὶ τοσοῦτον ἔκρινας ἡμᾶς ἀδίκους;