περιλειπόμενοι μᾶλλον ἐνεκρατεύοντο, τὴν ἐκείνων ὁρῶντες ὑπομονὴν ἐν τῇ πίστει· οὕτω τε πολλοῦ αὐτοῖς ὑπάρχοντος τοῦ ζήλου περὶ τὴν θεοσέβειαν, πολλοὶ καὶ τὸν ἀκτήμονα βίον τῆς ἐν κόσμῳ τρυφῆς προετίμησαν, διαπύρως ἔχοντες τοῦ εὐαρεστεῖν Χριστῷ. Ὅθεν καὶ μοναστηρίων σύστασιν ἐποιοῦντο καὶ τὴν ἀναχώρησιν ἀσκεῖν ἐπετήδευσαν, ὅπως ἂν διὰ τῆς ἁγνείας καὶ ἀκτημοσύνης καὶ πάσης τῆς τοῦ κόσμου ἀπολυτρώσεως προσεγγίσαιεν μᾶλλον τῷ θεῷ. Καὶ ἦν ἰδεῖν ἑκουσίως ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότας τοῖς πόνοις καὶ κατὰ τὸ γεγραμμένον· «Ὑστερουμένους, θλιβομένους ἐν κακουχίᾳ πολλῇ, ἐν ἐρημίαις πλανωμένους καὶ ὄρεσιν καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς», ἡμέρας τε καὶ νυκτὸς ἅπαντας καὶ τὸν ζῆλον ἀλλήλων ἐπερεθίζοντας, ἵνα τὸν δρόμον τελέσαντες ὡς ἀληθῶς ἔμποροι τῆς βασιλείας κτήσωνται τὸν πολυτίμητον μαργαρίτην Χριστόν.