Ἀλλ’ ἐπὶ τὸ προκείμενον ἐπανέλθωμεν, κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν τοῦ Χριστοῦ δεικνύντες τὴν τοῦ ἀνθρώπου κατασκευὴν καὶ κατάστασιν καὶ μάλιστα αὐτὴν αὐτοῦ τὴν σύλληψιν τὴν ἐν γαστρὶ σαφῶς ἡμῖν κράζουσαν τὴν τοῦ Χριστοῦ καθ’ ὑπόστασιν ἕνωσιν· ἀμφυπάρκτῳ γὰρ καὶ ἀῤῥήτῳ συνδρομῇ καὶ συνόδῳ διδύμῳ καὶ ἀνερμηνεύτῳ ἐν τῇ μήτρᾳ τῇ γυναικείᾳ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα συντρέχουσιν, ἡνίκα ἀνθρώπου γίνεται σύλληψις. Καὶ οὔτε σῶμα πρὸ τῆς ψυχῆς προδιαπλάττεται ἢ προκατασκευάζεται, οὔτε μὴν ψυχὴ πρὸ τοῦ σώματος συντρέχει ἢ προϋφίσταται, ἀλλὰ τὸ θνητὸν καὶ τὸ ἀθάνατον ὡσανεὶ δύο τινὲς ἑτερογενεῖς οὐσίαι ἀμφυπάρκτως συντρέχουσι, δηλοῦσαι τῶν δύο Χριστοῦ ἑτερογενῶν οὐσιῶν, τῆς ἀθανάτου θεότητος καὶ τῆς θνητῆς αὐτοῦ ἀνθρωπότητος, τὴν καθ’ ὑπόστασιν ἕνωσιν. Τὸ μὲν οὖν θεῖον λόγιον τὸ φάσκον Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν περὶ τοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἀοράτου ἀνθρώπου νοῶν τις οὐκ ἂν ἁμάρτοι. Τὸ δὲ Ἰδοὺ γέγονεν Ἀδὰμ μετὰ τὴν παράβασιν ὡς εἶς ἐξ ἡμῶν σαφῶς καὶ ἀναμφιβόλως τὴν παχυμερῆ σάρκωσιν τοῦ θεοῦ λόγου τοῦ ἑνὸς τῆς τριάδος παρίστησιν. Ἐπισημήνασθαι γὰρ ἐχρῆν ὅτι ὅτε ὑλικὸς καὶ φθαρτὸς γέγονε, τότε ἐῤῥέθη αὐτῷ τὸ ὡς εἶς ἐξ ἡμῶν. Οἱ δὲ φάσκοντες ὅτι μυκτηρίζων αὐτὸν ὁ θεὸς τοῦτο εἶπεν ὡς ἀπατηθέντα ὑπὸ τοῦ ὄφεως, ἀκουέτωσαν ὅτι οὐ συμφωνεῖ ἡ τοῦ θεοῦ φωνὴ πρὸς τὴν συμβουλὴν τοῦ ὄφεως. Ὁ μὲν γὰρ ὄφις φησὶν ὅτι Ἔσεσθε ὡς θεοί, ὁ δὲ θεὸς οὐκ εἶπεν «Ἰδοὺ γεγόνατε ὡς θεοί», ἀλλ’ Ἰδοὺ γέγονεν Ἀδὰμ ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν. Πολυθεΐαν γὰρ διδάσκων αὐτοὺς ὁ ὄφις λέγει τὸ Ἔσεσθε ὡς θεοί, ὁ δὲ θεὸς οὐ πληθυντικῶς, ἀλλὰ μονοπροσώπως τῷ Ἀδὰμ λέγει ὅτι Γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν, τουτέστιν ὡς εἷς τῆς ἁγίας τριάδος. Εἰ δὲ ὀνειδιστικὸν ἦν τὸ τοιοῦτον ῥῆμα, ἐχρῆν πρὸς τοὺς ἀμφοτέρους τὴν ἐπίπληξιν ποιήσασθαι, καὶ πολλῷ πλέον πρὸς τὴν γυναῖκα τὴν τὸν Ἀδὰμ ἀπατήσασαν. Πλὴν εἴτε οὕτως εἴτε οὕτως, τὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐνανθρωπήσεως σαφῶς μυστήριον προδιεγράφετο ἐν τῇ τοῦ συνθέτου Ἀδὰμ κατασκευῇ· καὶ κατὰ τοῦτο ἐκλήθη ὁ Ἀδὰμ ὡς εἷς τῆς τριάδος γεγονώς.