Καὶ ἀπὸ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ μάρτυς ὁ πιστός, ὁ πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ὁ ἄρχων τῶν βασιλέων τῆς γῆς. Αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ μαρτυρήσας ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, πιστὸς ἐν πᾶσι τοῖς λόγοις αὐτοῦ, ὁ ἐκ νεκρῶν πρωτότοκος ὡς ζωὴ καὶ ἀνάστασις· ὧν γὰρ αὐτὸς κατάρχει, οὐκέτι, καθὼς οἱ πρότερον θανόντες καὶ ἀναστάντες, ὄψονται θάνατον, ἀλλ’ αἰωνίως ζήσονται. ἄρχων δὲ τῶν βασιλέων ὡς βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ κύριος τῶν κυριευόντων, ἰσοσθενὴς τῷ πατρὶ καὶ ὁμοούσιος. καὶ ἑτέρως δὲ ἄρχων τῶν βασιλέων τῆς γῆς, τῶν γηΐνων ἐπιθυμιῶν λέγεται. εἰ δὲ τῷ μακαρίῳ Γρηγορίῳ ἡ χρῆσις αὕτη τοῦ «ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος ὁ παντοκράτωρ» εἰς τὸν Χριστὸν ἐξείληπται, οὐδὲν ἀπεικὸς τὰ μετ’ ὀλίγον ῥηθησόμενα τούτοις ἐμφερῆ λόγια εἰς αὐτὸν ἀναφέρεσθαι, οἷς καὶ «ὁ παντοκράτωρ» πρόσκειται καὶ ἑτέρου προσώπου ἐπεισαγωγὴ ἢ ἐπανάληψις οὐ προστέθειται· ἐνταῦθα γὰρ ἡ ἐπαγωγὴ τοῦ «καὶ ἀπὸ Ἰησοῦ Χριστοῦ» τὸν ἐκτεθέντα παρ’ ἡμῶν νοῦν βεβαιοῦν φαίνεται. τῷ γὰρ περὶ μόνου τοῦ θεοῦ Λόγου διαλεγομένῳ καὶ τῆς υἱϊκῆς ὑποστάσεως περισσὸν ἦν ἐπάγειν εὐθύς· «καὶ ἀπὸ Ἰησοῦ Χριστοῦ», ἵνα τοῦτον ἐμφάνῃ παρ’ ἐκεῖνον ἕτερον, τῶν θεοπρεπῶν φωνῶν ὁμοτίμως ἐφαρμοζουσῶν ἑκάστῃ θεϊκῇ ὑποστάσει καὶ κοινῇ ταῖς τρισί, πλὴν τῶν ἰδιοτήτων, ἤγουν σχέσεων, ὥς φησιν ὁ θεολόγος Γρηγόριος, καὶ τῆς τοῦ Λόγου ἐνανθρωπήσεως.