Ἡγούμεθα τούτους μετὰ τοὺς ὠνομασμένους εἰκοσιτέσσαρας πρεσβυτέρους τῶν λοιπῶν εἶναι προὔχοντας, διά τε τὴν παρθενίαν καὶ τὸ ἐν γλώσσῃ τε καὶ χερσὶν ἄμωμον μετὰ τὴν Χριστοῦ ἐπιδημίαν κτωμένους τὴν ἐν ἀρεταῖς λαμπρότητα, δι’ ἧς τὴν καινὴν ᾠδὴν διδάσκονται, τὴν τοῖς πολλοῖς οὐ μόνον ἐν τῷ παρόντι βίῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι ἄγνωστον. εἰ γὰρ καὶ τὸ τέλειον τῆς γνώσεως ἐλεύσεται τότε καταργουμένης τῆς μερικῆς, κατὰ τὸν θεῖον ἀπόστολον, ἀλλὰ ἀναλόγως τῇ ἐνταῦθα πολιτείᾳ τῶν ἁγίων ἡ τῶν θείων μυστηρίων ἔσται φανέρωσις. πολλαὶ γὰρ μοναὶ παρὰ τῷ πατρὶ καὶ ἀστὴρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ, ὥσπερ καὶ πολλαὶ διαφοραὶ κολάσεων. ὧν ἡμᾶς λυτρούμενος ὁ τῶν ὅλων κύριος τοῖς σῳζομένοις ἐγκαταλέξει διὰ τὴν οἰκείαν ἀγαθότητα, μὴ ἀφορῶν εἰς τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, ἀλλ’ εἰς τοὺς οἰκείους οἰκτιρμούς, δι’ οὓς ἐπὶ γῆς παραγέγονε καὶ τὸ τίμιον αἷμα ὑπὲρ ἡμῶν ἐξέχεεν, ἵνα τοὺς μώμους ἡμῶν καὶ τοὺς σπίλους ἐκπλύνας καθαροὺς προσαγάγῃ τῷ πατρί, μεθ’ οὗ αὐτῷ πρέπει, τῷ ἀρχηγῷ τῆς σωτηρίας ἡμῶν, ἅμα τῷ παναγίῳ πνεύματι, δόξα, κράτος, τιμή, νῦν καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.