Καὶ ἤκουσα φωνῆς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λεγούσης μοι· γράψον· μακάριοι οἱ νεκροὶ οἱ ἐν κυρίῳ ἀποθνῄσκοντες ἀπάρτι. ναί, λέγει τὸ πνεῦμα, ἵνα ἀναπαύσωνται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν. τὰ δὲ ἔργα ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτῶν. Ἡ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ φωνὴ οὐ πάντας μακαρίζει τοὺς νεκρούς, ἀλλὰ τοὺς ἐν κυρίῳ ἀποθνῄσκοντας, τοὺς νεκρωθέντας τῷ κόσμῳ καὶ τὴν νέκρωσιν τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντας καὶ Χριστῷ συμπάσχοντας. ἐκείνοις γὰρ ὄντως ἡ τοῦ σώματος ἔξοδος κόπων ἀνάπαυσις, ἡ δὲ τῶν ἔργων ἀκολούθησις στεφάνων ἀμαράντων καὶ βραβείων δόξης ὑπόθεσις, πολλῷ τῷ μέτρῳ ὑπερνικώντων τῶν ἐπάθλων τοὺς ἄθλους, οὓς πρὸς τὰς ἀοράτους δυνάμεις οἱ Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἡμῶν ἀγωνισταὶ διήθλησαν. «οὐ γὰρ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλύπτεσθαι» τοῖς τῷ θεῷ εὐαρεστοῦσι, καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος. ἧς καὶ ἡμᾶς ὀρεγομένους ἀπαύστως δεῖ τῷ θεῷ προσεύχεσθαι λέγοντας· «κλῖνον τὰς καρδίας ἡμῶν, κύριε, εἰς τὰ μαρτύριά σου καὶ ἀπόστρεψον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν πάσης ματαιότητος», «καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τῶν δούλων σου, ὅτι οὐ δικαιοθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν», ἀλλὰ τοῖς πλουσίοις σου οἰκτιρμοῖς ἐπίσκεψαι ἡμᾶς. ὅτι σὸν τὸ κράτος καὶ ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.