Πῶς τοίνυν ὁ κύριος ἔλεγεν· «ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοὶ» ὄντος ἑτέρου ἐν τῷ πατρί, ἐν ᾧ καὶ αὐτὸς ὁ κύριος γέγονε; πῶς δὲ καὶ ὁ Ἰωάννης ἀφεὶς ἐκεῖνον περὶ τούτου διηγεῖται λέγων· «πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν»; εἰ δὲ πάντα τὰ βουλήματι γενόμενα δι’ αὐτοῦ γέγονε, πῶς καὶ αὐτὸς εἷς τῶν γενομένων ἐστί; πῶς δὲ καὶ τοῦ ἀποστόλου λέγοντος· «δι’ ὃν τὰ πάντα καὶ δι’ οὗ τὰ πάντα», οὗτοι λέγουσιν· ‹οὐχ ἡμεῖς δι’ αὐτόν, ἀλλ’ ἐκεῖνος δι’ ἡμᾶς γέγονεν›; ἔδει γάρ, εἴπερ οὕτως ἦν, εἰπεῖν αὐτόν· ‹δι’ οὓς γέγονεν ὁ λόγος›. νῦν δὲ μὴ τοῦτο λέγων, ἀλλὰ «δι’ ὃν τὰ πάντα», δείκνυσι τούτους αἱρετικοὺς καὶ συκοφάντας. ἄλλως τε, εἰ τεθαρρήκασιν ἄλλον εἶναι λόγον ἐν τῷ θεῷ, ἐπεὶ μὴ φανερὰς ἔχουσι τὰς ἐκ τῶν γραφῶν ἀποδείξεις, κἂν ἓν ἔργον αὐτοῦ δεικνύτωσαν ἢ τοῦ πατρὸς ἔργα, ἃ χωρὶς τοῦ λόγου γεγόνασιν, ἵνα τινὰ δοκῶσι πρόφασιν ἔχειν τῆς ἑαυτῶν ἐπινοίας. τοῦ μὲν γὰρ ἀληθινοῦ λόγου πᾶσίν ἐστι φανερὰ τὰ ἔργα, ὡς καὶ ἐξ αὐτῶν αὐτὸν ἀναλόγως θεωρεῖσθαι. ὡς γὰρ τὴν κτίσιν ὁρῶντες διανοούμεθα τὸν ταύτην κτίσαντα θεόν, οὕτως βλέποντες μηδὲν ἄτακτον ἐν τοῖς γενομένοις, ἀλλὰ πάντα τάξει καὶ προνοίᾳ κινούμενά τε καὶ μένοντα ἐνθυμούμεθα λόγον εἶναι τοῦ θεοῦ τὸν ἐπὶ πάντων ὄντα τε καὶ ἡγεμονεύοντα.