Ἀλλὰ καὶ ἰσχύομεν, φασί, καὶ δυνάμεθα ταῖς πανουργίαις προστῆναι τῆς αἱρέσεως. βελτίων δ’ ἂν γένοιτο αὐτῶν ἡ ἀπολογία, ἐὰν μὴ τέχνῃ τινὶ μηδὲ σοφίσμασιν Ἑλληνικοῖς, ἀλλ’ ἁπλῇ τῇ πίστει ταύτης προστῆναι δύνωνται. οὐκοῦν εἰ τεθαρσήκασι καὶ γινώσκουσιν ἐκκλησιαστικὴν εἶναι ταύτην, λεγέτωσαν φανερῶς τὸ φρόνημα· «οὐδεὶς γὰρ ἅψας λύχνον τίθησιν αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ’ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς εἰσερχομένοις». εἰ τοίνυν καὶ οὗτοι προστῆναι δύνανται, γραψάτωσαν τὰ προειρημένα καὶ δειξάτωσαν πᾶσιν ὡς λύχνον γυμνὴν τὴν ἑαυτῶν αἵρεσιν φανερῶς τε κατηγορείτωσαν Ἀλεξάνδρου τοῦ μακαρίτου ἐπισκόπου ὡς ἀδίκως ἐκβαλόντος τὸν Ἄρειον λέγοντα ταῦτα καὶ μεμφέσθωσαν τὴν ἐν Νικαίᾳ σύνοδον ἀντὶ τῆς ἀσεβείας ὑπομνήσασαν καὶ γράψασαν τὴν εὐσεβῆ πίστιν. ἀλλ’ οὐ ποιήσουσιν, εὖ οἶδα, ὅτι οὐχ οὕτως εἰσὶν ἀγνῶτες ὧν ἐπλάσαντο καὶ φιλονεικοῦσιν «ἐπισπεῖραι» κακῶν. ἀλλὰ καὶ μάλα γινώσκουσιν, ὅτι κἂν κατὰ τὴν ἀρχὴν τοὺς ἀκεραίους διὰ κενῆς ἀπάτης ὑφαρπάσωσιν, ἀλλ’ εὐθὺς ἡ ἔννοια αὐτῶν ὡς «φῶς ἀσεβῶν σβέννυται» καὶ στηλιτεύονται πανταχοῦ ὡς τῆς ἀληθείας ἐχθροί. διὰ τοῦτο γοῦν πάντα μωρῶς ποιοῦσιν ὡς μωροὶ λαλοῦντες τοῦτο μόνον ὡς «υἱοὶ τοῦ αἰῶνος ὄντες» φρονίμως πεποιήκασι κρύπτοντες «ὑπὸ τὸν μόδιον» τὸν ἑαυτῶν λύχνον, ἵνα νομίζηται φαίνειν καὶ μὴ φαινόμενος ἀποσβεσθῇ καταγινωσκόμενος.