Διὰ τοῦτο καὶ περὶ ἀγγέλων λέγων οὐκ εἴρηκεν ἐπαναβαίνων, ὅτι ‹οὐδὲ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον›, ἀλλ’ ἐσιώπησε δεικνὺς κατὰ δύο ταῦτα, ὅτι εἰ τὸ πνεῦμα οἶδε, πολλῷ μᾶλλον ὁ λόγος, ᾗ λόγος ἐστίν, οἶδε, παρ’ οὗ καὶ τὸ πνεῦμα λαμβάνει, καὶ ὅτι περὶ τοῦ πνεύματος σιωπήσας φανερὸν πεποίηκεν, ὅτι περὶ τῆς ἀνθρωπίνης αὐτοῦ λειτουργίας ἔλεγεν «οὐδὲ ὁ υἱός». καὶ τούτου τεκμήριον, ὅτι ἀνθρωπίνως εἰρηκὼς «οὐδὲ ὁ υἱὸς οἶδε» δείκνυσιν ὅμως θεϊκῶς ἑαυτὸν τὰ πάντα εἰδότα. ὃν γὰρ λέγει υἱὸν τὴν ἡμέραν μὴ εἰδέναι, τοῦτον εἰδέναι λέγει τὸν πατέρα· «οὐδεὶς» γάρ, φησί, «γινώσκει τὸν πατέρα εἰ μὴ ὁ υἱός». πᾶς δὲ πλὴν τῶν Ἀρειανῶν συνομολογήσειεν ὡς ὁ τὸν πατέρα γινώσκων πολλῷ μᾶλλον οἶδε τῆς κτίσεως τὸ ὅλον. ἐν δὲ τῷ ὅλῳ καὶ τὸ τέλος ταύτης. καὶ εἰ ἤδη δὲ ὥρισται ἡ ἡμέρα καὶ ἡ ὥρα παρὰ τοῦ πατρός, δῆλόν ἐστιν, ὅτι δι’ υἱοῦ ὥρισται καὶ οἶδεν αὐτὸς τὸ δι’ αὐτοῦ ὁρισθέν. οὐδὲν γάρ ἐστιν, ὃ μὴ διὰ υἱοῦ γέγονέ τε καὶ ὥρισται. οὐκοῦν αὐτὸς δημιουργὸς ὢν τοῦ παντὸς οἶδεν ὁποῖον καὶ ὁπόσον καὶ ἕως τίνος οὕτως αὐτὸ γενέσθαι βεβούληται ὁ πατήρ· ἐν δὲ τῷ πόσῳ καὶ μέχρι τίνος ἐστὶν ἡ τούτων ἀλλαγή. πάλιν τε εἰ πάντα τὰ τοῦ πατρὸς τοῦ υἱοῦ ἐστι —τοῦτο γὰρ αὐτὸς εἴρηκε—, τοῦ δὲ πατρός ἐστι τὸ εἰδέναι τὴν ἡμέραν, δῆλον ὅτι καὶ ὁ υἱὸς οἶδεν ἴδιον ἔχων καὶ τοῦτο ἐκ τοῦ πατρός.