εἰ δὲ ἐν ᾧ ποιεῖ, ἐν αὐτῷ καὶ ἡ βούλησίς ἐστι καὶ «ἐν Χριστῷ ἐστι τὸ θέλημα» τοῦ πατρός, πῶς δύναται καὶ αὐτὸς ἐν βουλήσει καὶ θελήματι γίνεσθαι; εἰ γὰρ καὶ αὐτὸς ἐν βουλήσει καθ’ ὑμᾶς γέγονεν, ἀνάγκη καὶ τὴν περὶ αὐτοῦ βούλησιν ἐν ἑτέρῳ τινὶ λόγῳ συνίστασθαι, δι’ οὗ καὶ αὐτὸς γίνεται· δέδεικται γὰρ ἡ τοῦ θεοῦ βούλησις οὐκ ἐν τοῖς γινομένοις οὖσα, ἀλλ’ ἐν τῷ «δι’ οὗ» καὶ «ἐν ᾧ» γίνεται τὰ ποιήματα. ἔπειτα ἐπειδὴ ταὐτόν ἐστιν εἰπεῖν «βουλήσει» καὶ «ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν», ἀρκείσθωσαν τῷ λέγειν· «ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν», ἵνα αἰσχυνόμενοι διὰ τὸ ἐκ τούτου χρόνους σημαίνεσθαι γνῶσιν, ὅτι καὶ «βουλήσει» λέγοντες χρόνους πρὸ υἱοῦ σημαίνουσι· τῶν γάρ ποτε μὴ ὄντων προηγεῖται τὸ βούλεσθαι, ὡς ἐπὶ πάντων τῶν κτισμάτων. εἰ δὲ ὁ λόγος τῶν μὲν κτισμάτων ἐστὶ δημιουργός, αὐτὸς δὲ συνυπάρχει τῷ πατρί, πῶς δύναται τοῦ ἀιδίως ὄντος ὡς μὴ ὄντος προηγεῖσθαι τὸ βούλεσθαι; εἰ γὰρ προηγεῖται βουλή, πῶς «δι’ αὐτοῦ τὰ πάντα»; μᾶλλον γὰρ εἷς τῶν ἁπάντων ἐστὶ βουλήσει καὶ αὐτὸς ἀποκυηθεὶς υἱός, ὥσπερ καὶ ἡμεῖς λόγῳ ἀληθείας γεγόναμεν υἱοί, καὶ λοιπὸν ἡμᾶς ἀνάγκη ζητεῖν, ὥσπερ εἴρηται, ἄλλον λόγον, δι’ οὗ καὶ οὗτος γέγονε καὶ ἀπεκυήθη μετὰ πάντων, ὧν ἠθέλησεν ὁ θεός.