Ἐρώτησις τοῦ αὐτοῦ πρὸς τὸν αὐτὸν Γέροντα· Ἐπειδὴ καὶ ἄλλοτέ μοι πολλάκις ἤρχετο μικρὰ θέρμη ἐπὶ ὀλίγας ἡμέρας, καὶ πάλιν ἀπήρχετο, καὶ ἄρτι δὲ ὡς μίαν ὥραν φυλάττω μετὰ προθυμίας τὴν μνήμην, καὶ μίαν μετὰ βίας, φοβεῖ με ὁ λογισμὸς μὴ ὥσπερ καὶ τὸ πρὶν ἐπὶ ὀλίγας ἡμέρας καὶ πάλιν ἐγκαταλείπῃ με ἡ μικρὰ θέρμη, καὶ τελείως ἀπολέσω μου τὴν ψυχήν. Διὸ δέομαι, Πάτερ ἀγαθέ, μή με ἐγκαταλείπῃς, ἀλλὰ δήλωσόν μοι τί ἐστι τὸ φυγαδεῦον τὴν μνήμην ταύτην καὶ τὴν θέρμην. Αἴτησαι δέ μοι καὶ φυλακὴν τῶν αἰσθήσεων, ὅτι πολλὰ δι’ αὐτῶν αἰχμαλωτίζομαι, καὶ μάλιστα ὅτε ἡ καρδία μου ἀφορμὴν θέλει. Αὕτη γὰρ ἀφ’ ἑαυτῆς ἀπὸ τοῦ σκοποῦ βρύει μνήμας ἐμπαθεῖς ἢ μωρὰς ἢ λογισμοὺς οὐκ ἐν καιρῷ αὐτῶν. Διὰ τοῦτο δέομαί σου, δυνατὲ ἐν Κυρίῳ Πάτερ, χάρισαί μοι τῷ δούλῳ σου νῆψιν, ἵνα κατανοῶ τοὺς εἰσερχομένους ἐν αὐτῇ, καὶ πῶς ὀφείλω ποιεῖν μετ’ αὐτῶν, ἵνα μὴ ἀποστήσωσί με ἀπὸ τῆς σῆς εὐλογίας. Ἔτι δὲ καὶ τοῦτο δήλωσόν μοι· Ἐὰν ποιήσω πρᾶγμα ἢ εἴπω, καὶ σκεπασθῶ διὰ τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ ἀπὸ ἁμαρτίας—φαινομένης μοι λέγω—, ἆρα ὀφείλω μετὰ τὴν ἔκβασιν εὐχαριστεῖν τῷ Θεῷ; Καὶ εἰ φέρει τὸ τοιοῦτον εἰς ἀγάπην Θεοῦ, ἢ οὐ δεῖ οὐδ’ ὅλως δέχεσθαι ὅτι ἐξέφυγον ἁμαρτίαν, ἀλλὰ μᾶλλον ἐρευνῆσαι σφάλμα ἐν τῷ γενομένῳ ἢ ἐν τοῖς λόγοις, καὶ οὕτως αἰτεῖν συγχώρησιν περὶ τούτου;