Ψηλαφήσωμεν οὖν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν τὰ πάθη, ἀνθρώπου γενομένου, καὶ συνυπόμεινον αὐτῷ τὰ ὀνείδη, τὰ στίγματα, τὴν ἐξουδένωσιν, τὴν καταφρόνησιν τῶν ἐμπτυσμάτων, τὴν ὕβριν τῆς χλαμύδος, τὴν πομπὴν τοῦ ἀκανθίνου στεφάνου, τὸ ὄξος τὸ μετὰ πικρίας, τὴν ἀλγηδόνα τῆς πήξεως τῶν ἥλων, τὴν νύξιν τῆς λόγχης, καὶ τὸ ὕδωρ καὶ τὸ αἷμα. Καὶ λαβὲ ἀνάψυξιν τῶν ἀλγηδόνων σου. Οὐ γὰρ ἀφεῖ εἶναι κενὸν τὸν κόπον σου. Ἵνα δὲ μὴ βλέπων τοὺς ἁγίους ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ βαστάζοντας τοὺς καρποὺς τῆς ὑπομονῆς τῶν θλίψεων καὶ καυχωμένους, ἄμοιρος αὐτῶν εὑρεθῇς, ἀφεῖ σε μικρὸν ὑπενεγκεῖν κόπον, ἵνα συγκοινωνὸς αὐτῶν καὶ τοῦ Ἰησοῦ γενηθῇς, ἔχων παρρησίαν ἐνώπιον αὐτοῦ μετὰ τῶν ἁγίων. Μὴ οὖν λυπηθῇς, οὐδὲ γὰρ ἐπελάθετό σου ὁ Θεός. Ἀλλὰ φροντίζει σου ὡς γνησίου καὶ οὐχ ὡς νόθου υἱοῦ. Καλῶς ἑστήκεις, ἐὰν προσέχῃς σεαυτῷ ἀσφαλῶς, τοῦ μὴ ἐκπεσεῖν τοῦ φόβου καὶ τῆς εὐχαριστίας τοῦ Θεοῦ. Μακάριος δὲ εἶ, εἰ μετὰ ἀληθείας ἐγένου καὶ ξένος καὶ πτωχός· Τοιοῦτοι γάρ εἰσι οἱ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. «Ἀνδρίζου καὶ ἴσχυε» ἐν Κυρίῳ. Τὰ αὐτὰ γὰρ εἰπεῖν σοι οὐκ ὀκνῶ, ἃ παράσχῃ σοι ὁ Κύριος. Εὖξαι ὑπὲρ ἐμοῦ.