Ἰδὼν δὲ Ἰωνᾶς ὅτι ψεύστης ἐφάνη, Νινευϊτῶν σωθέντων, σφόδρα ἠθύμει· οἱ δὲ ἄνδρες Νινευΐται ἤρξαντο παρακαλεῖν καὶ κολακεύειν αὐτόν, λέγοντες αὐτῷ οὕτω· μὴ ἀθύμει, ὦ Ἰωνᾶ, ἀλλὰ χαίρου, διότι νέαν ζωὴν διὰ σοῦ εὕρομεν· διὰ σοῦ γὰρ τὸν Θεὸν τῶν ὅλων ἐπέγνωμεν. Οὐκ ἐψεύσω, μὴ φοβοῦ, κατεστράφη γὰρ ἡμῶν πᾶσα ἡ πονηρία, καὶ ὑψώθη ἡ πίστις. Ἐν χειρί σου εὕρομεν ἐφόδια τῆς μετανοίας, καὶ ἐκ θησαυρῶν Θεοῦ ἐλάβομεν. Εἰπὲ ἡμῖν, Ἰωνᾶ, τί εἶχες ὠφελῆσαι εἰ κατεστράφη ἡμῶν ἡ πόλις, εἰ ἅπαντες ἀπεθάνομεν; Ἢ τί εἶχες κερδάναι, υἱὲ τοῦ Ἀμαθή, ἐὰν εἰς τὸν ᾅδην πάντες κατεπόθημεν; Τί ἀθυμεῖς ἐκ κακῶν ἡμᾶς ἰασάμενος; Τὸ πλῆθος εὐχαριστεῖ σοι μᾶλλον ὥσπερ εὐεργέτῃ· διατί δὲ στενάζεις, ὅτι ἐπραγματεύσω τὴν πόλιν οὐκ εἰς φθοράν, ἀλλ᾽ εἰς γνῶσιν Θεοῦ; Τί δὲ καὶ πενθεῖς ἐν τοῖς σωθεῖσι διὰ τῆς μετανοίας; Νυνὶ ἐστεφάνωσαι. Τοῦτο τὸ γεγονὸς χαροποιησάτω σε· Ἀγγέλους γὰρ ἐν ὕψει σὺ ἐχαροποίησας. Ὀφείλεις σὺ ἀγάλλεσθαι ἐπὶ γῆς ἐν αὐτῷ· ὅτι ὁ Θεὸς χαίρεται σὺν Ἀγγέλοις ἐν οὐρανοῖς ἐν ἡμῖν. Ἐμεγαλύνθη σου ὁ νοῦς πλειόνως ἐν τούτῳ, ὅτι πάντες τῷ Θεῷ τὸ σέβας διδόασι. Παραμύθησαι οὖν σεαυτῷ, ὅτι πᾶσα ἡ πόλις σὺν τῷ βασιλεῖ ἐν χαρᾷ σοι προσκυνεῖ. Ἑωρακὼς νήπια ἐκ θανάτου ῥυσθέντα, παρακληθεὶς πρόσευξαι ὑπὲρ τῆς ζωῆς αὐτῶν. Βλέπε πάλιν καὶ βρέφη φυλαχθέντα καὶ ἐπίθες τὰς χεῖρας ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν.