Θεωροῦντες δὲ ταῦτα οἱ ἔνδοξοι Μάρτυρες οὕτως ἐνεργούμενα τῇ δυνάμει τοῦ Χριστοῦ, μείζονα προθυμίαν ἐλάμβανον τοῦ πάσχειν ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τῆς αὐτοῦ δυνάμεως, καὶ αὐτόχειρες λοιπὸν ἔστρεφον τὰ εἴδωλα, συντρίβοντες εἰς τὴν γῆν πάντα τὰ βδελύγματα· καὶ ὅπου εὕρισκον ἄγαλμα ἱδρυμένον λίθοις κατακλῶντες εἰς βόρβορον ἔρριπτον, εἰς αἰσχύνην ἐσχάτην καὶ γέλωτα τῶν σεβομένων αὐτὰ καὶ προσκυνούντων αὐτά· λέγοντες τοῖς ἀνόμοις ἄρχουσι καὶ τυράννοις· ἰδοὺ τὰ σεβάσματα ὑμῶν τὰ ἀναίσθητα καὶ κωφὰ καὶ ἀσθενῆ, 〈τὰ〉 τυφλὰ καὶ ἀκίνητα, οἷς ὑμεῖς λατρεύετε· ἀλάλοις οἱ λογικοί· οὓς ὁ Θεὸς ἐτίμησε κατ᾽ εἰκόνα ἰδίαν, ἵνα ἐπιγινώσκητε τὴν αὐτοῦ δυναστείαν, καὶ αὐτῷ λατρεύητε μετὰ φόβου καὶ τρόμου, καὶ τὰ ἀρεστὰ αὐτῷ ποιῆτε καθ᾽ ἑκάστην· αὐτὸς γάρ ἐστι Θεὸς ἄναρχος καὶ κραταιός, φοβερὸς καὶ δυνατός, ἔνδοξος καὶ ἀόρατος. Ἀφέντες δὲ προσκυνεῖν τὸν ποιήσαντα ὑμᾶς, τῇ κτίσει λατρεύετε εἰς παροξυσμὸν αὐτοῦ. Ἥλιον ἐποίησεν εἰς φαῦσιν τῆς ἡμέρας, ἵν᾽ ἀπολαύοντες τοῦ φωτὸς καὶ τῆς θέρμης, τὸν τούτου δημιουργὸν δοξάζητε πάντοτε, τὸν παρέχοντα ὑμῖν τὴν τούτων ἀπόλαυσιν· ὑμεῖς δέ, ὥσπερ τυφλοί, ἀφέντες τὸν κτίσαντα, τῷ ποιήματι αὐτῷ μᾶλλον ἐσεβάσθητε. Ὁμοίως τὴν σελήνην δι᾽ ὑμᾶς ἐποίησεν ὁ σοφὸς δημιουργὸς εἰς δαδουχίαν τῆς νυκτός· ὑμεῖς δέ, ὡς ἄφρονες, καὶ ταύτην ἀντὶ Θεοῦ λογισάμενοι εἶναι, αὐτῇ λατρεύετε.