Δεξάμενος γὰρ λόγον, ὡς ἰχθὺς τὸ ἄγκιστρον, ἀνειλκύσθη τοῦ βυθοῦ. Ἐτυφλώθη χρησίμως· καὶ τῆς λαμπρότητος τοῦ βίου καὶ τῶν ἰουδαϊκῶν ἐθῶν ἀπαλλαγείς, ἔκτοτε ἠκολούθει τῷ Χριστῷ· καὶ ἐν κολυμβήθρᾳ τῶν γλυκερῶν ναμάτων ἐμβληθείς, ἀνέβλεψε τῇ Χριστοῦ ἐπικλήσει· καὶ Παῦλος μετακληθεὶς παρέσχε τὴν ἄνεσιν τοῖς τοῦ Χριστοῦ μαθηταῖς· καὶ κῆρυξ ἀσφαλής, καὶ στύλος τῆς πίστεως ἑδραῖος γενόμενος, συνεβίβαζεν ἀεὶ αὐτὸν εἶναι τὸν Χριστόν, ὀλίγον ὕστερον καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ὑπερβολῇ ἀγάπης παρέδωκεν. Οὕτω γὰρ ἐπόθησεν ὁλοψύχως αὐτόν, ὡς ὅλον ἐπιδοῦναι τοῖς κινδύνοις ἑαυτόν· καὶ θέλων ἐνδείξασθαι τὸν ἔρωτα τοῦ πόθου, ὅνπερ ἔσχε πρὸς αὐτόν, οὕτω πᾶσιν ἔγραφε· τίς ἡμᾶς χωρίσαι δύναται ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις, ἢ στενοχωρία, ἢ διωγμός, ἢ λιμός, ἢ γυμνότης σώματος, ἢ κίνδυνος, ἢ μάχαιρα; Καὶ ἀπηρίθμησε, λέγων· οὔτε ἄγγελοι, οὐκ ἀρχαί, οὐ δυνάμεις, οὐχ ὕψωμα, οὐ βάθος, οὔτε κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.