Πρὸς Ἰωάννην μονάζοντα τοῦ ἀπέχεσθαι τῆς Νεστορίου μανίας καὶ δυσφημίας Προσήκει πᾶσι τοῖς προσερχομένοις Θεῷ καὶ ζωῆς αἰωνίου ἀξιωθῆναι βουλομένοις προηγουμένως τὴν ὀρθόδοξον πίστιν ἀμώμητον διαφυλάττειν. Καὶ μήτε δι᾽ ἀξιωμάτων ἐπιτυχίαν, ἢ τὰς τῶν κρατούντων κολακείας, ἢ φόβον τῶν αὐτῶν, τὸν ἀτίμητον θησαυρὸν τῆς πίστεως προδοῦναι. Εἰ μὲν γὰρ θανόντων ἡμῶν καὶ μάλιστα ὑπὲρ εὐσεβείας, ὑφ᾽ ἑτέραν ἐξουσίαν ἐμέλλομεν ἔσεσθαι, καλῶς ἂν ἐφρίττομεν τὸν θάνατον· εἰ δὲ εἷς καὶ ὁ αὐτὸς Κύριος καὶ ζώντων καὶ νεκρῶν ὑπάρχει, τίνος ἕνεκα δεδοίκαμεν θάνατον, τοῦ Ἀποστόλου λέγοντος· οὐδεὶς ἡμῶν ἑαυτῷ ζῇ, καὶ οὐδεὶς ἑαυτῷ ἀποθνῄσκει· ἐάν τε γὰρ ζῶμεν, τῷ Κυρίῳ ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνῄσκωμεν, τῷ Κυρίῳ ἀποθνῄσκομεν. Ἐάν τε οὖν ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνῄσκωμεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν. Εἰς τοῦτο γὰρ Χριστὸς καὶ ἀπέθανε καὶ ἀνέστη καὶ ἔζησεν, ἵνα καὶ ζώντων καὶ νεκρῶν κυριεύσῃ. Κἂν γὰρ μὴ δι᾽ ἀρετὴν ἀποθώμεθα τὸ σῶμα, ἐξ ἀνάγκης τοῦτο ὑπομενοῦμεν, θανάτου ἐπιστάντος.