Μὴ οὖν ἀθέτει τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ· ὃν γὰρ ἔτεκεν ἡ ἁγία Θεοτόκος, ἐσταύρωσαν οἱ Ἰουδαῖοι, ἡμεῖς δὲ ὁμολογοῦμεν ὅτι ὁ πρὸ αἰώνων γεννηθεὶς ἀφράστως ἐκ τοῦ Πατρός, Θεὸς ἐκ Θεοῦ, ἐπ᾽ ἐσχάτων τῶν χρόνων εὐδόκησε σαρκωθῆναι ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου, σάρκα λαβὼν ἐξ αὐτῆς τὴν ἡμῖν ὁμοούσιον καὶ ὁμοιοπαθῆ, ἐψυχωμένην ψυχῇ λογικῇ καὶ νοερᾷ. Αὐτὸς ἔπαθεν ὑπὲρ ἡμῶν σαρκί· διὸ προσπίπτοντες προσκυνοῦμεν τῷ τιμίῳ σταυρῷ, ὅτι Θεοῦ ἐστι καὶ οὐκ ἀνθρώπου ψιλοῦ. Διδάσκει δὲ ἡμᾶς καὶ ὁ Ἀπόστολος λέγων· σοφίαν λαλοῦμεν ἐν τοῖς τελείοις, σοφίαν δὲ οὐ τοῦ αἰῶνος τούτου, οὐδὲ τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου, τῶν καταργουμένων· ἀλλὰ λαλοῦμεν σοφίαν Θεοῦ ἐν μυστηρίῳ, τὴν ἀποκεκρυμμένην, ἣν προώρισεν ὁ Θεὸς εἰς δόξαν ἡμῶν πρὸ τῶν αἰώνων· ἣν οὐδεὶς τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου ἔγνωκεν· εἰ γὰρ ἔγνωσαν, οὐκ ἂν τὸν Κύριον τῆς δόξης ἐσταύρωσαν· ἄνθρωπος δὲ ψιλὸς τῆς δόξης Κύριος οὐκ ἔστιν. Ἡμεῖς δὲ προσκυνοῦμεν τὸν ὑπὲρ ἡμῶν σταυρωθέντα Θεόν· γνῶτε γάρ, φησίν, ὅτι Κύριος αὐτός ἐστιν ὁ Θεός. Αὐτὸς ἐποίησεν ἡμᾶς καὶ οὐχ ἡμεῖς· ἡμεῖς δὲ λαὸς αὐτοῦ καὶ πρόβατα νομῆς αὐτοῦ, καὶ εἰς αὐτὸν ἐλπίζοντες τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν ἀπεκδεχόμεθα· αὐτὸς γὰρ εἴρηκεν· ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή, καὶ ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμέ, οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα.