Εἰ γὰρ οὐδέν σοι διαφέρει, ὦ χρηστέ, εἴ τις λῆρον ἀποκαλεῖ σου τοὺς λόγους καὶ πρὸς τὴν παρ’ ἀνθρώπων δόξαν δεινῶς οὕτως ἔχεις ἀνεπιστρόφως, τίνος ἕνεκεν, ὡς αὐτὸς φῄς, ἐκβέβληκάς σου τῶν λόγων ἐκεῖνο, εἰ μὴ τὴν χείρω καὶ αὐτὸς περὶ αὐτοῦ δόξαν εἴληφας; Τί δ’ εἰ καὶ ‘σκανδάλου’, καθάπερ αὐτὸς εἶναι φῄς, ‘αἴτιον’; Ἆρα τοῦτο μικρόν; Οὐκ ἄρ’ ἐκβεβλῆσθαι δίκαιον μόνον, ἀλλὰ καὶ «εἰς κῦμα ῥιφῆναι πολυφλοίσβοιο θαλάσσης», μᾶλλον δ’ ἵν’ ὡς «μόλιβδος καταδύσῃ» μωσαϊκῶς εἰπεῖν «ἐν ὕδατι σφοδρῷ», εὐμεγέθει λίθῳ προσδεθὲν πρότερον, ἔπειτα δοθῆναι τοῖς κύμασιν. Ἀλλ’ ὦ τὴν σοφίαν εἴπερ τις περιττὲ σύ, εἰ τοῦθ’ ὁπωσδηποτοῦν ἀφῄρηκάς σου τῶν λόγων ἐκείνων, τίς σοι χρεία τῆς ὑπὲρ αὐτοῦ τοσαύτης ἔπειτα μακρηγορίας, ἀφ’ ἧς σοι συμβέβηκεν οὐκ ἔξω μόνον σκοποῦ κατὰ τὴν παροιμίαν τοξεύειν, ἀλλ’ ἀσκόπως παντάπασιν; Ἤρθη γάρ, ὡς τοὺς πολυστίχους σοι λόγους τελευτῶν ἐξεκάλυψας μετὰ τὰ σκώμματα τῶν σκανδαλιζομένων καὶ τὴν σὴν διαπεπονημένην σκέψιν, πρὸς ὃ τείνουσιν ἐκ τοῦ μέσου παντάπασιν, ὡς ἀπερισκέπτως ἄρα πρότερον ἐντεθέν· ὡς οὖν ὁ ἀκόπως ὁδοιπορῶν ματαιοπονήσει, οὕτως ὁ ἀσκόπως λογογραφῶν ματαιολογήσει.