Τὸ δὲ ἀπὸ τῶν ἐκείνοις συγχωρουμένων δεῖν ἡμᾶς πρὸς αὐτοὺς διαλέγεσθαι, σύμφημι καὶ αὐτός· μέχρι δ’ ἂν μίαν πηγὴν ἀκούω, μίαν ἀρχήν, μίαν θεογόνον θεότητα, καὶ τοὺς λέγοντας ταῦτα καὶ παρὰ Λατίνοις σεπτούς, ἀπὸ τῶν συγκεχωρημένων Λατίνοις πρὸς αὐτοὺς διαλέγομαι· παρ’ ἑαυτοῖς γὰρ ἔχουσι καὶ τιμῶσιν ὡς θεηγόρους τοὺς ταῦτα λέγοντας περὶ τοῦ τῶν φώτων πατρός· εἰ δὲ καὶ τὸν υἱὸν θεογόνον ἐφ’ ἡμῶν ἐροῦσιν, ἡμεῖς ἐροῦμεν ἐκείνοις μὴ κατὰ τὰ συγκεχωρημένα σφίσι προάγειν τὸν λόγον· ἡμῖν δ’ ἀπὸ τούτου κατασκευάζουσιν οὐκ ἔξω τῶν κἀκείνοις συγκεχωρημένων ὁ λόγος ἔσται. Ἃ δὲ σὺ φῄς, ἐκείνους ὑποκρινόμενος κἀκείνους ὑπὲρ ἡμᾶς δικαιῶσαι φιλονικῶν, ὡς ὁ υἱός, εἰ καὶ πηγή, ἀλλ’ ἐκ πηγῆς, καὶ ὡς ἧττον πηγὴ καὶ ὡς πρὸς θάτερον μόνον πηγή, ταῦθ’ ἡμεῖς οὔτε σοὶ οὔτ’ ἐκείνοις συγχωρήσομεν ἀκολούθως ἑαυτοῖς οἰομένοις λέγειν, μέχρις ἂν διδασκάλῳ χρῶνται τῷ εἰπόντι, «μόνη πηγὴ τῆς ὑπερουσίου θεότητος ὁ πατήρ»· οὐδὲ γὰρ εἶπε ‘μόνη πηγὴ οὐκ ἐκ πηγῆς’, οὐδὲ ‘μία μᾶλλον πηγή’, οὐδὲ ‘μόνη ἁπλῶς πάσης θεότητος πηγή’. Ὥστ’ ἐκεῖνοι μὲν τοῖς παρ’ ἑαυτῶν συγκεχωρημένοις οὐχ ἕπονται, ἡμεῖς δ’ ἀπὸ τῶν αὐτοῖς συγκεχωρημένων πρὸς αὐτοὺς τοὺς λόγους ποιούμεθα, μὴ συκοφαντικῶς, ὥς γε αὐτὸς οἴει, μηδὲ παρὰ θύρας ἀπαντῶντες αὐτοῖς.