Περὶ τοῦ θείου τοίνυν φωτὸς ὁ πᾶς τῷ Παλαμᾷ λόγος, ὡς εἰς τοῦτο τοῦ Βαρλαὰμ βλασφημοῦντος, τὰ δ’ ἄλλα τῆς ἐρεσχελίας ἅμα καὶ τῆς δυστροπίας τῶν ἀντιλεγόντων ἐστίν, ἐκτρεπόντων τὸν λόγον εἰς τὰ δύσληπτα τῶν ἑπομένων, ἵν’ ἐντεῦθεν δύνωνται μᾶλλον κλέπτειν καὶ παράγειν τοὺς πολλούς, καὶ συκοφαντοῦντες καὶ ψευδόμενοι λανθάνειν. Ἐπεὶ δὲ καὶ «φῶς ἡ παραδειχθεῖσα θεότης ἐπὶ τοῦ ὄρους τοῖς μαθηταῖς», κατὰ τὸν θεολόγον Γρηγόριον, πῶς περὶ τοῦ φωτὸς ἡ ψῆφος τῇ συνόδῳ γέγονεν, ἀλλ’ οὐ περὶ θεότητος; Τοῦ γε μὴν θείου τούτου φωτὸς ἀναπεφηνότος ἀκτίστου καὶ συνοδικῶς, εἰ καὶ μὴ φύσις ἐστίν, ὡς καὶ ὁ Συνοδικὸς διδάσκει τόμος—«εἰ γὰρ καὶ πρὸς τοσοῦτο, φησί, θεωρίας ὕψος ἀνέδραμον ἐν Θαβὼρ οἱ τῷ Ἰησοῦ συναναβάντες, χάριν καὶ δόξαν εἶδον θείαν, ἀλλ’ οὐ τὴν φύσιν αὐτὴν τὴν χορηγοῦσαν τὴν χάριν»—τοῦ φωτὸς τούτου τοίνυν ἀκτίστου δεδειγμένου, συναποδέδεικται πάντως, ὅτι κἂν θεότης καὶ τοῦτο λέγηται, κἂν ἀμυδρὰ τῆς θεότητος αὐγή, κἂν ὑπερέχῃ ταύτης ἡ θεία φύσις κατὰ τοὺς θεολόγους, ὡς αἰτία, ὡς χορηγός, ὡς ὑπὲρ πᾶσαν παντάπασιν ἐπωνυμίαν καὶ μέθεξιν, οὐδὲν ἐμποδίζει ταῦτα πρὸς τὸ μίαν εἶναι θεότητα· μᾶλλον μὲν οὖν πολυθέους καὶ ἀθέους καὶ κτισματολάτρας ἀποδείκνυσι τοὺς λέγοντας αὐτὸ κτιστόν.