Νῦν δ’ ὃ τοῖς πᾶσιν ἔσται κατάδηλον, οὐ μόνον ἀμείλικτοι πρὸς τὰς παρ’ ὑμῶν παρακλήσεις διέμειναν, ἀλλὰ καὶ συκοφαντικοῖς αὐτάς, ὡς ἔμαθον, ἀμείβονται γράμμασι καὶ τοσαύτης δυστροπίας γέμουσιν, ὡς καὶ αὐτοὺς τοὺς αὐτὰ πέμψαντας, μᾶλλον δὲ τὸν πάντων τῶν τοιούτων ἔξαρχον, ὃς νῦν ὡς βούλεται καὶ τὰ βασίλεια στρέφει, κρυφῇ μὲν ὅση δύναμις αὐτὰ συνθεῖναι, κρυφῇ δὲ πρὸς ὑμᾶς διεκπέμψαι τὴν ἀπὸ τῶν ἐνταῦθα τἀληθὲς εἰδότων κατάγνωσιν ὑφορώμενον. Τί γὰρ ἕτερον δέος ἢ πόθεν τῷ πάντων ἀρτίως ἐπειλημμένῳ τῆς δυναστείας; Ἐγὼ δὲ κατὰ τὸν ψαλμῳδόν, «ἐγενόμην ἂν ὡσεὶ ἄνθρωπος οὐκ ἀκούων καὶ οὐκ ἔχων ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ ἐλεγμούς», εἰ μὴ καὶ περὶ εὐσεβείας ὁ λόγος ἦν. Ἐπεὶ δὲ ταύτην ἐνόμισαν εὐπρόσωπον οὗτοι πρόφασιν, ὡς αὐτοῖς καὶ τοῦτο δοκεῖ, συγκαλύψαι δυναμένην, «ὅτι ἐμίσησαν ἐμὲ καὶ τοὺς κατ’ ἐμὲ δωρεάν», ἀναγκαῖον, εἰ καὶ μὴ πρότερον, ἀλλὰ νῦν μετρίως γοῦν ὑμῖν τοῖς ἐμοῖς πατράσι καταστῆσαι τὰ τῆς ὑποθέσεως γνώριμα, πρὸς τὰ γεγραμμένα παρὰ τούτων ἀπολογούμενον. Γεγράφασι γοῦν, ὡς ἔμαθον, ἵνα τὸ πᾶν ἐκείνων εἴπω συνελών, κακοὺς ἡμᾶς ἐνταῦθα καὶ τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ τῇ βασιλείᾳ φανῆναι. Τὸ δ’ ἔγκλημα τοῦ Ναβουθαὶ τί; Ὅτι ἠλόγησε θεοῦ καὶ βασιλέως. Ὁρᾶτε τὴν ὁμοιότητα τῶν ἐγκλημάτων;