<ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ> ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟΝ ΑΔΕΛΦΟΝ, ΤΟΝ ΤΙΜΙΩΤΑΤΟΝ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΝ ΚΥΡ ΜΑΚΑΡΙΟΝ Οὔπω μοι δοκεῖτε καταλαβεῖν, ὅτι πῦρ καίεται καὶ κατισχύει φλόξ, οὐχ οἵα μετρίῳ φυσήματι σβεσθῆναι κατὰ τὰς θρυαλλίδας, ἀλλὰ κἂν ἄνεμος ἐπιπνεύσῃ λάβρος, ἀρθῆναι μᾶλλον ἐπὶ τὸ μεῖζον. Ταύτην ἐντεῦθεν ὑποτυφομένην τὴν ἀρχὴν καὶ κατὰ παντὸς τοῦ γένους, ὥσπερ ἔκ τινων αἰτναίων κρατήρων ἀναρρήγνυσθαι μέλλουσαν, τὴν πυρὰν δηλαδὴ τῆς ἐμφυλίου στάσεως, ἐπέχειν ὡς εἶχον ἐπεχείρουν αὐτὸς παρὼν διὰ τὴν τοῦ θεοῦ ἐντολὴν καὶ τὴν ὀφειλομένην πρὸς τοὺς ὁμοφύλους ἀγάπην, καὶ τάχ’ ἂν ἤνυσα καὶ τὸ πᾶν ἢ τὸ πλεῖστον τῆς πανωλεθρίας ἐπέσχον, εἰ τοὺς συμπράττοντας εἶχον, ἀλλὰ μὴ σχεδὸν πάντες, οἱ μέν, φεῦ, συνῆπτον τὴν οὕτω πονηρὰν πυράν, οἱ δὲ τοὺς συνάπτοντας ἐπῄνουν, οἱ δὲ μετριώτερόν τι δοκοῦντες πράττειν, ὁρῶντες ἡσυχίαν ἦγον, ἀναλγήτως ἔχοντες ἐπὶ τῇ συμφορᾷ καὶ κατὰ τὸ γεγραμμένον καὶ παρὰ τοῦ θεοῦ διὰ τοῦ προφήτου πρὸς ὀνειδισμὸν εἰρημένον, «μηδὲν πάσχοντες ἐπὶ τῇ συντριβῇ τοῦ Ἰωσήφ».