Ἀλλ’ ἐπεί, καθάπερ τὴν ἀρχὴν ἔφην καὶ νῦν ἐδείχθη, μὴ καθ’ ἡμῶν καὶ τῆς καθ’ ἡμᾶς διανοίας οἱ τοῦ Γρηγορᾶ λόγοι τείνουσιν, ἀλλὰ τοῖς οἰκείοις ἀναπλασμοῖς δῆλός ἐστιν ἀντιφθεγγόμενος, τοῦτ’ αὐτὸ δείξαντες ἀρτίως, ἀφῶμεν αὐτὸν ὑφ’ ἑαυτοῦ βαλλόμενόν τε καὶ καταβαλλόμενον. Πρὸς δὲ τοῖς τοιούτοις καὶ τὴν ἀκόλαστον αὐτοῦ γλῶτταν καὶ πρὸς ὕβρεις ἀκόρεστον παρ’ οὐδὲν θέμενοι, τοῦτο πρὸ τῶν ἄλλων ἐπισκεψώμεθα· τί ποτ’ ἆρά φησιν οὗτος εἶναι τὸ ἐν Θαβωρίῳ φῶς; Ἂν γὰρ κατ’ αὐτοῦ τοῦ θειοτάτου φωτὸς βλασφημῶν οὗτος ἅμα καὶ ἀνοηταίνων φανῇ, καὶ Θεῷ καὶ τοῖς θεολόγοις ἐναντιούμενος, αἱ καθ’ ἡμῶν, ὡς μὴ συναινούντων αὐτῷ, λοιδορίαι καὶ συκοφαντίαι μακαρισμῶν ἡμῖν πρόξενοι γενήσονται θείων καὶ χαρᾶς ἀφάτου καὶ οὐρανίων μισθῶν. Τῆς οὖν κατ’ ἐπιστήμην, φησί, διδασκαλίας προεκτεθείσης ἡμῖν, οὔπω δὲ ἦλθεν ἐπὶ τὰς ἐμὰς χεῖρας αὕτη, τεκμηριώσαιτο δ’ ἄν τις καὶ ταύτην ἀποχρώντως ἐκ τῶν ἑξῆς. Ἀλλὰ ταύτης, φησί, προεκτεθείσης, ζητητέον κἀκ τῶν ἁγίων τὰ σύμφωνα ὑποδείγματα, ἵνα σαφέστερον ἡ σχέσις μηδὲν οὖσα δειχθῇ καθ’ ἑαυτήν, πλὴν φωνὴ μόνη, ἑτέρων ὕπαρξιν ἐμφαίνουσα.