Μικρὰ τοίνυν ὑπειπόντες περὶ αὐτῶν, ὅσον ἐκ κρασπέδου, τὸ τοῦ λόγου, τὴν ἐν τούτοις ἀλόγιστον τοῦ Γρηγορᾶ μανίαν ἐνδείξασθαι, μετενέγκωμεν ἐφ’ ἕτερα τὸν λόγον, ἀφέντες αὐτὸν ὑφ’ ἑαυτοῦ βαλλόμενόν τε καὶ κοπτόμενον. Τί γὰρ πρὸς ἡμᾶς δῆθεν ὁ δύστηνος οὗτός φησι καὶ τί τὸ ἀμφίκρημνον αὐτοῦ καθ’ ἡμῶν, ὡς οἴεται, λῆμμα καὶ τὸ ἀμφίστομον φάσγανον; Ἀκούσατε καὶ τῆς κακοδαίμονος παρανοίας τὸν ἄνδρα θρηνήσατε. «Ἐπειδή, φησίν, ἡ μεταμόρφωσις οὐδὲν ἕτερον πάντως δηλοῖ ἢ μορφῆς ἀλλοίωσιν, εἰ μὲν τῆς θείας οὐσίας λέγετε τὴν ἀλλοίωσιν ταύτην, τί ἂν ἀσεβέστερον εἴη τοῦ μετουσίωσιν λέγοντος τὴν ἐπὶ τοῦ Θαβωρίου ὄρους μεταμόρφωσιν τοῦ Χριστοῦ, καὶ δυοῖν τῶν ἀτοπωτάτων θάτερον πάντως εἰσάγοντος, ἢ τῆς θείας οὐσίας τὸ ἀναλλοίωτον δηλαδὴ καθαιροῦντος εἰς τὸ ὑφειμένον καὶ διάφορον ταύτης, ἢ διαιροῦντος ἐξ ἀμαθοῦς καὶ κακοτρόπου γνώμης εἰς δύο θεοτήτων ἀκτίστων διχοτομήματα τὴν μόνην ἄκτιστόν τε καὶ ἀμερῆ καὶ ἁπλῆν· καὶ τὴν μὲν λέγοντος ὁρατήν, τὴν δ’ ἀόρατον, καὶ τὴν μὲν μεθεκτήν, τὴν δ’ ἀμέθεκτον, καὶ τὴν μὲν ὑπερκειμένην, τὴν δ’ ὑφειμένην, ὃ καὶ τὴν τῶν εἰκονομάχων ὑπερβέβηκεν αἵρεσιν; Εἰ δ’ ἐξ ὅλων ὅλην μεταβεβλῆσθαι φάσκετε τὴν τοῦ δούλου μορφὴν ἐπὶ φῶς ἄρρητόν τε καὶ ἄκτιστον καὶ θεότητα ξένην κατ’ αὐτοὺς ἀκριβῶς εἰπεῖν ἐστὲ τοὺς εἰκονομάχους φρονοῦντες».